Paweł Luis

Delta wsteczna

2012-01-02T05:26:00.004+01:00

Redakcja: Maciej Woźniak i Dorota Ryst

Projekt okładki: Arkadiusz Łuszczyk

Zdjęcie na okładce: Anna Łuszczyk

Korekta: Ewa Nowak, Anna Zaborowska

Projekt typograficzny: Michał Rozmysł

Wydawca: Stowarzyszenie Salon Literacki

Warszawa, 2011

ISBN: 978-83-933101-4-2

Pierwsze spotkanie promocyjne odbędzie się w Warszawie 13 stycznia 2012 roku

o godz. 19 w "Niewinnej Abstynentce" przy ul. Targowej 18 lokal 7.

W tym miejscu pragnę podziękować Magdalenie Gałkowskiej i Maciejowi Woźniakowi

za nieocenioną pomoc i wiarę w to, że ta książka zostanie wydana.

Wiersz

2011-12-22T20:21:00.004+01:00

jawajka mai komorowskiej

poprowadź mnie przez ciemność grudniowych dni

żebym niczego nie stracił żeby już nikt niczego nie tracił

nie zatracał się nie wywyższał niczyjej głowy

liczą się tylko dłonie i druty które mogą powiedzieć

co chcą pod warunkiem że ktoś zechce słuchać

(Zdjęcie: DK Praga)

Maja Komorowska i Jerzy Woźniak

2011-12-14T05:29:00.003+01:00

Czasami odnoszę wrażenie, że z życiem naszym jest tak, że jak już raz się w coś wdepnie, wlezie czy wejdzie, trudno się z tego uwolnić. Przyczyn bywa oczywiście wiele. Rozmaite zbiegi okoliczności, mniej lub bardzie przewidziane sytuacje losowe, albo zwykła ludzka ciekawość. No, chyba, że się upieramy przy „szukaniu znaków” z kosmosu, który nam w jakiś tajemniczy sposób sprzyja – można i tak.

W moim przypadku sprawa ma się z warszawską Pragą, w którą jakiś czas temu wlazłem, a właściwie – wylazłem wprost z pociągu (ze Szczecina Głównego) na dworcu Warszawa Wschodnia. Jadąc do mieszkania na Marywilskiej, a więc na Białołękę, zwróciłem uwagę na kolorowy napis na jednej ze ścian – Dom Kultury Praga. Nie wiedziałem jeszcze, że mieści się przy Dąbrowszczaków, ani co tam się właściwie dzieje. Nie było mi to potrzebne, przyjechałem robić karierę w ubezpieczeniach. Nic bardziej mylnego. Kosmos robi swoje, tak jak zbiegi i zabiegi okoliczności. A przede wszystkim ludzie, których się po drodze spotyka. To właśnie odpowiedni ludzie spowodowali, że stworzył się klimat do stworzenia czegoś interesującego, nowego. Poddasze Literackie, Notatnik Satyryczny, Prawy brzeg, ULart, Slamery Christmas – zdawałoby się, że to już przeszłość. Właściwie dobrze się zdaje, z małym przyklejonym jak do buta „ale”.

W październiku wróciłem na Pragę wiążąc pewne nadzieje z Cafe Melonik. Zaczęło się bardzo obiecująco, jednak musiało się skończyć. Za to echa poprzednich lat gdzieś tam jeszcze rezonują, kuszą liftingiem i reaktywacją niektórych zdarzeń, tym bardziej, że znów trafiam na odpowiednich ludzi.

Szperając w różnych archiwach twardego dysku i Internetu, przypomniałem sobie o „Praskich Spotkaniach z Gwiazdą” (prowadzonych w DK Praga przez Jerzego Woźniaka) – cóż za górnolotna nazwa, pomyślałem, ale spróbuję się temu przyjrzeć. Spróbuję się z tym zmierzyć, skoro i tak chcę spróbować zmierzyć się z Pragą.

Wszędobylskie zbiegi okoliczności także i tym razem zamąciły w moich gdybaniach za sprawą okoliczności, w których spotkałem Pana Jurka (ale to już odrębna historia). Niemniej doprowadziły mnie (te zbiegi) do spotkania z Mają Komorowską, które zorganizował i poprowadził Jerzy Woźniak, a które miało miejsce w tej samej sali i na tej samej scenie, na której prowadziłem spotkania m.in. z Jackiem Dehnelem, Joanną Lech i Elżbietą Lipińską.

Pełna sala, mocny uścisk dłoni gospodarza i zaczyna się spotkanie. No właśnie, czy na pewno tylko spotkanie? Trochę spotkanie, trochę improwizowany spektakl, trochę wykład, a trochę wieczór poetycki. Wciąga. Wciąga też sposób prowadzenia, sposób prezentowania, zadawania pytań i samych relacji gospodarz-gość. I teraz rozumiem te pełne sale na archiwalnych zdjęciach. Do tego wszystkiego 13 grudnia 2011 roku. Właściwy czas, właściwi ludzie. Mam temat na wiersz i mam ten artykuł po długim czasie posuchy na moim blogu.

(plakat ze strony internetowej DK Praga)

Migawki. Obiekt Warszawa

2011-12-13T04:41:00.003+01:00

Niedawno ukazała się wreszcie książka, której jestem współautorem.

Fragment recenzji:

"Migawki Obiekt Warszawa" Łukasza Perkowskiego i Pawła Łęczuka to książka niezwykle przemyślnie skonstruowana. Składa się na nią tekst poetycki rozpisany na dwa głosy autorów oraz zdjęcia rozmaitych fragmentów miasta. Zdjęcia są integralną częścią tej książki. Często sfotogtafowany obiekt - wieża, kopuła, pomnik, podwórko, nadwiślańska łączka - nie jest podmiotem wchodzącym w dialog, jeszcze jednym głosem dołączającym się do toczącej rozmowy. Zdarza się i tak, że podmiot jest domyślny. Toczy się dialog, którego sensu nie rozumiemy, jeśli nie przyjrzymy się dokładnie zdjęciu. To właśnie ten pomnik, albo szare podwórko, zatrzymujące w sobie głosy dawno umarłych ludzi, jest przedmiotem owej poetyckiej rozmowy. Tak jak zdjęcia nie mają charakteru ilustracyjnego, tylko są częścią tekstu, tak i sam poemat stroni od opisu

Iwona Smolka

Fragment książki:

http://monochromo.blogspot.com/search/label/MIGAWKI%20-%20OBIEKT%20WARSZAWA

Kupić książkę można w wielu księgarniach internetowych, m. in. w Merlinie, Empiku, MCKiS, Wydawnictwa Egros itd...

Sam nie wiem co o tym wszystkim myśleć ;-)

Punkty Przecięcia

2011-11-15T16:02:00.004+01:00

Coraz mniej czasu na pisanie, z drugiej strony zawsze jest czas na pisanie.

Dorota Ryst wydała nową książkę poetycką, byłem na trzech spotkaniach z jej udziałem, z czego dwa prowadziłem.

Zamiast recenzji, słowa o książce, będzie wiersz:

c’est la vie

dorocie, zamiast recenzji

piaseczno potrafi mieć długie noże, doroto. musisz uważać

z tą ziemią. lekką. i lepką od czasu do czasu od krwi.

z drugiej strony wisły patrząc taka sytuacja może zdarzyć się

wszędzie. każdemu. niezbyt honorowe oddanie krwi

na którą nie czekają ofiary kolejowych katastrof. takie it sucks

jak nowy sax albo klon rue de paris na powiślu. zresztą podobno

nie ma juz francji więc może francuska niebawem zniknie albo zmieni się

w róg saskiej i wandy. c’est la vie. jak podroż do ulubionej knajpy by nie pić.

chociaż ciągle się waham - jechać nie jechać. ostatecznie wszyscy dążymy

do doskonałości. palimy. zapalamy świeczki i stawiamy na meblach

tak starych jak my wszyscy razem wzięci. przynajmniej mamy do czego wracać.

przynajmniej coś mamy.

Landsberg w sZAFie

2011-09-25T12:20:00.002+02:00

Zapraszam: http://www.szafa.prezentacje.pl/

W bardzo dobrym towarzystwie w dziale: poezja.

Joanna Vorbrodt w bemowo.fm

2011-09-12T21:20:00.004+02:00

Pisałem jakiś czas temu na temat Joanny Vorbrodt i naszych zbiegów okoliczności. Od jakiegoś czasu częściej się widujemy i pracujemy razem nad wspólnym szczęściem. Tydzień temu zaproszono nas do audycji Dobrze Rockują w internetowym radiu bemowo.fm.

Taka to była rozmowa:

Polecam audycję i podziwiam radiostację. Więcej na stronie Radka Szadkowskiego.

Warszawa Singera – spotkanie z Radosławem Kobierskim (VIII Festiwal Kultury Żydowskiej)

2011-09-05T09:16:00.002+02:00

Obszerna relacja ze spotkania niebawem do przeczytania tutaj.

Pisanie

2011-08-19T19:48:00.002+02:00

Rozpisałem się ostatnio. Zamiast tworzyć coś własnego zająłem się pisaniem o innych. W ten sposób powstał mój nowy eksperymentalny blog: tania książka. Serdecznie zapraszam ;-)

Izabela Wageman – „W oszukiwaniu snu”

2011-08-16T23:10:00.003+02:00

Kolejna publikacja serii wydawniczej Salonu Literackiego. Kolejny debiut. Kolejna kobieta. I kolejna niespodzianka. Otóż zazwyczaj mam problem z książkami zawierającymi słowniczki i dużą ilość przypisów – nie lubię po prostu zaglądać, przeglądać, cofać się, kombinować by zrozumieć o co chodzi w treści (pamiętam, że „Imię róży” to była straszna męka z przypisami). W tym jednak wypadku słowniczek się przyjął. Tyle tu obco brzmiących nazw. Sama książka nie jest też zbyt obszerna, co zdecydowanie ułatwia korzystanie ze wspomnianego słowniczka.

O czym jest ta książka i po co została napisana? Zapewne jak większość książek, tym bardziej debiutanckich. Bohaterka poszukuje własnych korzeni, tożsamości. Odkrywa siebie za pomocą historii i przodków.

Wageman kreuje świat, który po części zna, a po części sobie wyobraża. Przedstawia świat wierzeń i zabobonów – jak to na Litwie. Ale jest też odbicie od tych tajemniczych klimatów, choćby w wierszu cerkiew:

więc w każdej ikonie jest Bóg

w świecy i braku fałdy w płaszczanicy

spojrzeniach dwunastu apostołów

mentorskim geście Chrystusa

mój jesteś w świetle okiennym

drażniącym źrenice

gdy śpię

Dużo czasu przeszłego, przyrody i wspomnień. Chyba jednak trzeba mieć sporą odwagę wydając dziś tak nietypową książkę, która może być wypełnieniem pewnej niszy we współczesnej poezji naszpikowanej angielszczyzną, wulgaryzmami i tak zwanym mainstreamem. Tego autorce życzę.

Dorocie z pozdrowieniami

2011-08-12T03:55:00.007+02:00

Kilka dni temu rozmawiałem z Dorotą Ryst na temat wierszy o tematyce lokalnej. Dorota przesłała mi mailem starą pocztówkę ze swojej kolekcji. I co z tego wynika? No właśnie to:

Szczecinek, ok 1915 r.

puszymy się teraz w uściskach. jeszcze nam wolno. niebawem znów przyjdą podpalić dom i już nie będzie żadnego connecting people, uścisku dłoni, uśmiechu, ani tęczy nad szarym lustrem jeziora. jedynie zmordowane łączniczki i pocztówkowa sepia. jak słowa otuchy wypowiedziane językiem rozkazów.

Notatnik Satyryczny – bez odbioru

2011-08-09T00:26:00.002+02:00

Dobrze jest kiedy spotykają się odpowiednie osoby w odpowiednich okolicznościach. Mam tutaj na myśli kreatywne podejście do tematu, zrozumienie, uzupełnianie się i tworzenie wspólnego dobra (projektu, dzieła, czegokolwiek) tak, żeby miało to sens. I miało, odnoszę wrażenie. Jednak bywa i tak, że chce się iść dalej, w nowe być może mniej znane rejony. Być może z kimś innym albo samemu, zdając się na doświadczenie, wyczucie i intuicję. I to jest właśnie ten moment. Lepszego nie będzie. Dziękuję wszystkim, z którymi dane mi było współpracować i współtworzyć coś wyjątkowego. Bez odbioru i wszystkiego dobrego – były zastępca naczelnego.

mozaika łemkowska

2011-07-27T20:42:00.001+02:00

kawałek po kawałku odrywam warstwy starej mapy

gęsto pokrytej warstwicami. odkrywam groby. kości

pokoleń. czaszki układane jedne na drugich.

zmienia się krajobraz. wkraczają bogowie i właściciele

ziemi. dzieci dorastają jak drzewa i schną jak one.

rzeki tracą nurt a ludzie uczą się nowych zwrotów

i technik porozumiewania się między sobą

choć depczą te same łany. stawiają nowe krzyże.

żadne rany nie zmyją z nich grzechu.

Landsberg

2011-07-15T11:18:00.002+02:00

Gotuję ojcu zupę szczawiową. W tych dniach jestem dla niego jak matka. Szczawiową lubił zawsze najbardziej. Pyta się czy usmażyłem słoninki z cebulką. Mówię, że nie powinien słoninki, bo lekarz, ale ziemniaczki są. I dwa jajeczka. I resztka śmietany. To i tak dobrze, bo czas jakiś tylko na suchym jedzeniu przecież. A szczawiowa, taka kwaśna i taka dobra.

Patrzę za okno. Jak tu się pozmieniało. Tuje, klony i lipy sadzone kiedyś w czynie społecznym powyrastały, przynajmniej dają więcej cienia. Przynajmniej coś dają. Za to plac zabaw zupełnie nie do poznania. Grodzony. A przecież tyle razy tam graliśmy w kapsle udające wyścig pokoju. Tyle razy walczyliśmy w piaskownicy na ilość piachu we włosach, takie nasze zapasy. I skoki w dal z huśtawek. Taka nasza lekkoatletyka.

III

Nikt mnie tu nie zna, jakbym był z Gniezna – zawsze to jakaś stolica. Połączyli się w pary. Wyparowali. Dwanaście lat robi swoje.

Przechodzę obok boiska do piłki nożnej. Dobre boisko lekko piaszczyste. Tam był dopiero żużel. Totalnie czarny sport na beemixach, jubilatach, wigrach, pelikanach i co tam kto miał. Czasem grywaliśmy w nogę, zazwyczaj w chińca. Teraz zarasta smutną trawą zbrązowiałą od słońca.

Odwiedzam matkę w szpitalu. Rehabilituje się po operacji na stawie biodrowym w byłym szpitalu dla wariatów i narkomanów. Może dlatego tak tutaj swojsko. Za to personel jak dla idiotów. Nikt nie szanuje starych, przygłuchych. Siebie też nie szanuje.

Przystanek przy prosektorium. Miałem tam kiedyś dziewczynę i prawie to zrobiliśmy. Za to jej pies robił to kilka razy dziennie z poduszką. Trochę nas peszył.

VII

Rynek. Sieć bez zabezpieczeń. Tylko korzystać. Jednak bez przesady z tym netbookiem. Tyle ławek, a oni upierają się przy tej jednej. Przecież torba ma swoje miejsce. No tak, oczywiście, że ma. Proszę siadać.

VIII

Procesja wokół katedry. Pewnie jakaś oktawa Bożego Ciała, czy coś. Za chwilę procesja pijanych przeciwników Falubazu Zielona Góra. Tutaj wszystko jest przeciwko czemuś, a szczególnie przeciwko Falubazowi. Nawet mury katedry i mur obronny. I fontanna z kiblami w podziemiach i brakiem zakazu kąpieli. Mały Alan jest kurwa cały mokry.

Lokalny przysmak to bułka faszerowana pieczarkami z cebulką i sporą ilością pieprzu. Najlepsze kebaby dają naprzeciw pezetu. Po prostu najlepsze. Nie ma takich w Warszawie, Krakowie, trójmieście. Tutaj przynajmniej dają się jeść.

Tramwaje stare i hałaśliwe. Nieprzychylne wózkom dziecięcym, o inwalidach nie wspomnę. Nawet chodząc o kulach strach wsiadać. Po co ma gapić się w boczne lusterka. Lepiej szarpać. Spieszmy się, Spieszmy.

Dużo tu poduszkowców. Sporo ławników z jamniczkami, yorkami i ratlerkami bez smyczy. Weselny klimat i tłusty bit pytań o mój ożenek.

XII

Osiedle Piaski. Pamiętam surowość i pustkę pierwszych dni po przyjeździe w osiemdziesiątym szóstym. Kałuże i błoto pomiędzy płytami z betonu. Teraz także odczuwam pustkę. Szczególnie w przeddzień imienin i wizyty siostry z rodziną.

XIII

Elka mówi, że jutro święto, nie wiesz jakie?- Jutro? Żadne święto. Piotra i Pawła po prostu. Siostra jednak ma rację. Mniejsza o imieniny. W Radęcinie jest kościół pod wezwaniem Świętych Piotra i Pawła. Tam przecież się wychowała. Zatem był odpust w ten dzień. Zatem były kolorowe jarmarki. Zatem święto.

XIV

Krwotok z nosa. Na szczęście nie tak obfity jak przed ślubem brata. Wtedy ze strachu i z bezsilności jechaliśmy na ostry dyżur po tamponadę. Kompot z czereśni przez całą noc. I jeden taniec tylko w czerwonej marynarce.

W pokoju nieprzydatne kolekcje: kaset, znaczków, nieaktualnych map, przewodników, niepotrzebnych książek geograficznych i czarnych płyt. Dawna kolekcja globusów ogranicza się do największego. Kilka niepotrzebnych pamiątek z wyjazdów w góry, nad morze i na południe Europy. Stare zeszyty, notatki i skrypty. Poza tym lekarstwa rodziców i zakurzone meble. Ani mój pokój, ani mój kurz.

XVI

Barkostatek. Taka knajpa na Warcie obok pasażerskiej barki Joanna. Drugi brzeg zajęli panowie moczykije. Oni też piją piwo i palą papierosy. Ja nigdy nie łowiłem, czasem udawałem, ale nie tutaj, nie w rzece. Życzliwi zawsze kazali zabierać ze sobą ręcznik i mydło.

XVII

Historia nauczyciela historii. Żywej encyklopedii muzyki rockowej, która z jakiegoś powodu nie jest aktualizowana, nie ma nowych wydań. A kiedyś, co tydzień w niedzielny wieczór z uchem przy radioodbiorniku. Telefony sąsiadów. Koszulki, płyty, koncerty.

XVIII

Sztuka zakazów: nie wyrzucać starych gąbek, nie zużywać ciepłej wody do zmywania naczyń, podgrzewać zimną, nie zużywać proszku i płynu do naczyń nadaremno, nie obierać młodych kartofli, nie otwierać drzwi balkonowych, nie gasić płomienia na małym palniku, nie spać do ósmej, nie wracać zbyt późno, nie przestawiać lekarstw, nie pomieszać gazet, nie robić niczego po swojemu – ojciec wie wszystko najlepiej.

XIX

Co to jest? Czarna porzeczka. To czemu czerwona? Bo jeszcze zielona. No właśnie. Po chorobie ojca wszyscy zrywaliśmy porzeczki zarobkowo. Nie narzekaliśmy, choć było nam ciężko. Jedliśmy zimne pulpety wprost ze słoików i piliśmy kawę zbożową. Wtedy jeszcze byliśmy rodziną.

Tyle łysych głów. Czy oni wszyscy kochają żużel? Kochają Stal? Pamiętam jak wyzywali od jebanych pedałów Tomasza Golloba. Ale wtedy nie był mistrzem świata i jeździł dla Bydgoszczy.

XXI

Trochę wiary w to miasto – napisała mi Ewa. W domyśle – przecież dało ci wykształcenie i pierwszą pracę w szkole. Ale czy chodzi tylko o miasto? O śpiących na ławkach pijaczków? O pytających o fajki w szpitalu? O fałszujących For whoom the bell talls podczas imprezy z okazji prezydencji na skwerku przy Hawelańskiej? O zamykających ptaki w klatce na bulwarze w ramach atrakcji? Siadających na pomniku Jancarza by zrobić sobie zdjęcie? Czy może o tych na Żwirowej, gdzie spokój jest pański i niebo do wynajęcia? Jeśli uznać, że wiara to ludzie, trochę wiary w to miasto oznaczać będzie więcej ludzi w tym mieście. No tak, rozmnażanie to główna z tutejszych rozrywek.

XXII

Kawiarnia Letnia. Kiedyś chodziliśmy tam na hotdogi, ale tylko czasami. Były tanie i smaczne. Od kiedy pamiętam była muza weselna, biały miś, włoskie canto i tańce. Do tej pory żadna knajpa nie ma takiej frekwencji. Uczcie się uczcie – panowie managerowie.

XXIII

Gwiaździsta, w pobliżu nieistniejącego kina Muza, z którym kojarzą się niewygodne krzesła i Dni Filmu Radzieckiego. Teraz rządzi tam ośmioletni mistrz ciętej riposty. Pan, władca i excel we własnej osobie. Życzę mu powodzenia.

XXIV

Trochę wyżej, na tym samym wzgórzu jest stadion piłkarski. Kiedyś skakaliśmy przez płot by zobaczyć Krzysztofa Warzychę. Zenek Burzawa był dla nas jak Maradonna. Któregoś razu w przerwie meczu obwieścili, że Joachim Halupczok odstawił peleton i został kolarskim mistrzem świata. Rowery poszły w ruch. I kapsle. Flagi państw wycinane z okładek na zeszyty i książki.

XXV

Miałem tu dużo czytać. Głównie piszę i sporo piję. Może zabrałem ze sobą niewłaściwe książki. Może to miasto i tyle wspomnień. Wolny czas, który trzeba wypełnić.

XXVI

Wreszcie trochę chłodniej. Upał nas spalał. Deszczyk i chłód przynoszą ulgę. Może jednak jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie?

XXVII

Starzy ludzie wracający z kościoła. Ze sztandarami, kwiatami i warkoczami jak u dziewczynek. Uhahani od ucha do ucha. Tramwaj należy do ich sztucznych szczęk. Ktoś decyduje – wysiądźmy tutaj, pójdziemy na szagę! Żegnajcie kochani, z Panem Bogiem.

XXVIII

Dżizas! Ile tu mrówek i szkieł. Bądź mądry jak Zakopower – idź boso przez las. Nie las, lecz glass.

XXIX

Autobus linii 104. Jadę do Marka napić się wódki i zapytać o tegoroczną edycję festiwalu poetyckiego. W autobusie śmieją się usta, uszy i oczy. Skądś znam tę twarz. Wreszcie poznałem po głosie. I przypomniało mi się jak w szkole nieświadomie wyznawali sobie miłość z kolegą, myśląc, że ja tiebia ljublju oznacza lajk.

XXX

Tutururu Manamana. Tu jest dopiero w pyte zakamar (jak zwykł mawiać Marcin o jednym miejscu w Warszawie). Dżamiro i grupensex na kanapach, albo raczej lekki petting (jak mawia Rudnicki). I wszyscy na siebie patrzą. Ciekawe, co myślą o naszej trójce. Dzieje się, dzieje.

XXXI

Marek przestał palić. Zaczął opalać, ale tylko przy wódce. Elektryzuje się na kanapie.

XXXII

Myślałem, że ojciec nie lubi kaszy gryczanej. A jednak dobra kasza nie jest zła. I gulasz z dużą ilością czosnku, cebuli i papryki. Wszystko popija zsiadłym mlekiem.

XXXIII

Odwiedzam grób Kazimierza Furmana. Zapalam biały znicz, jak prosił Zbychu. Idę szukać Jancarza. Nie widzę. Za to widzę, że się zanosi na wyniesienie trumny z kaplicy. Drugą lampkę zapalam gdziekolwiek. Wychodzę. Chyba nigdy nie oswoję się z pogrzebami.

XXXIV

Ktoś ma silną potrzebę stawiania pomników. Z Papuszy zrobili lokalną Osiecką – płyty, pomniki, aleja gwiazd. Zastanawiam się czy Herbert będąc kierownikiem literackim tutejszego teatru spędził w nim chociaż jeden dzień.

XXXV

Udało się zebrać prawie wszystkie porzeczki, wiśnie i bób. Niebawem przyjdzie czas na ogórki, seler, cebulę, marchew i czosnek. Działka to jednak łączniczka.

XXXVI

Miała plan by już nie wracać tam po przepustce. Bo nic nie boli i dobrze się chodzi. Teraz ma przynajmniej co czytać. Już niewiele zostało. Cieszy się każdą chwilą, mimo, iż wszystko się miesza.

XXXVII

Bratanek i zarazem chrześniak za kilka dni kończy sześć lat. Całkiem serio mówi, że chciałby otrzymać drukarkę do banknotów. Ba! Kto by nie chciał! Ostatecznie mogą być puzzle lub klocki lego.

XXXVIII

Powinienem pracować jako czasowstrzymywacz. Po północy siedzimy przed piekarnią zajadając się pełnoziarnistymi bułkami prosto z pieca. Murek i ciepłe pieczywo. Ostatni raz osiemnaście lat temu.

XXXIX

Jeszcze coś o Kłodawce – małej rzeczce opływającej miasto z prawej strony Warty. Była zima, gdy chodziliśmy po jej lodach aż do Chwalęcic. Był też wodospad. Wspinaliśmy się na mostek. Później papieroski, winko, kompocik.

XXXX

Matka wkrótce opuszcza szpital. Ja niebawem opuszczam Gorzów – Landsberg – Kobylą Górę. Czytam Dziki kąt Śliwińskiego. Dobra puenta. Dobra lektura – odbiera słowa.

Kluboyear, czyli jak grał Patefon

2011-06-19T22:55:00.004+02:00

Zaczęło się rok temu, zatem czas podsumować, podziękować, wyjaśnić. Już pierwsze spotkanie w Klubogalerii przeszło poniekąd do historii za sprawą Oli Zbierskiej, która w ostatniej chwili oznajmiła, że nie może do nas dotrzeć z przyczyn losowych. Co robić? Odwołać? Przenieść? Zamienić?

Ta ostatnia wersja okazała się jedyną słuszną. W ten sposób Jarek Janowski swoimi tekstami satyrycznymi, dowcipasami i anegdotami rozpoczął cykl spotkań na Żoliborzu. Odbył się też nieduży turniej jednego wiersza z nagrodami od baru. Później planowaliśmy przerwę wakacyjną i wznowienie imprez od września. Okazało się jednak, że przejęto Patefon na dalekich Młocinach i jest potrzeba zorganizowania czegoś letniego i zarazem poetyckiego. W ten sposób zorganizowałem „Wieczór ze striptizem”, czyli wspólny wieczór autorski Doroty Ryst i Sławka Płatka, podczas którego autorzy prezentowali swoje erotyki.

Chwila przerwy, planowanie i dalsze imprezy. Zależało mi na tym by prezentować autorów zarówno znanych jak i mniej znanych, ale zawsze takich, których twórczość bardzo cenię. Wierzyłem, że mogę w ten sposób zachęcić miłośników poezji do wycieczek na Żoliborz, czy Młociny (czyli „pod Gdańsk”, jak mówi Ola Jaryńska;-)).

No i cóż? Było różnie, ale odnoszę wrażenie, że osoby, które w spotkaniach uczestniczyły nigdy nie żałowały, że się wybrały, a zaproszeni goście dostarczyli nam wielu wspaniałych doznań. Całkiem tego sporo, jak teraz patrzę na zapowiedzi, plakaty i zdjęcia. Piotr Gajda, Mariusz Grzebalski, Czesław Markiewicz, Krzysztof Bąk, Joanna Vorbrodt, Seryjni Poeci (Agnieszka Wolny-Hamkało, Krzysztof Siwczyk, Maciej Woźniak) z Andrzejem Stasiukiem jako widzem ;-))) Dalej Michał Nowak, Maciek Froński, Michał Czaja (i nasze niezapomniane urodziny;-))), Zuza Ogorzewska, Teresa Radziewicz, Sławek Płatek (solo), Marcin Orliński, Natalia Malek, Paweł Podlipniak, Justyna Krawiec, Ania Tomaszewska, Ola Zbierska (wreszcie;-))), Piotr Mosoń, Ewa Bartoszewicz, Magda Gałkowska, Rafał Gawin, Julek Bolek, Robert Rutkowski, Krzysiek Ciemnołoński i goście z Finlandii, których polskie przekłady czytali: Aneta Kamińska, Joanna Pawlusek, Magda Orlińska, Adam Wiedemann. Ktoś jeszcze? Chyba wszyscy, jak do tej pory. Przy okazji trochę muzyki, wystaw, konkursów jednego wiersza, rozdanych książek i sporo fotek – początkowo autorstwa Doroty Ryst, potem Krzyśka Doleckiego, Wojtka Muncka i Arka Łuszczyka – wielkie dzięki i szacun za fotki!!!

Faktycznie, sporo się działo. Czasem nie nadążałem może ze wszystkim, nie ogarniałem, albo technika wygrywała z moimi umiejętnościami. Niemniej sporo osób się przez te imprezy przewinęło. Nawet w pewnym momencie odniosłem wrażenie, że Patefon bardziej znany jest w Polsce niż w Warszawie ;-))) To Wasza zasługa.

Ze swej strony bardzo żałuję, że na niektóre spotkania przybyło zaskakująco mało osób. I tak najbardziej mi żal spotkań z: Krzysiem Bąkiem, Czesiem Markiewiczem, Justyną Krawiec, Zuzą Ogorzewską, Seryjnymi Poetami, Maćkiem Frońskim. Spotkania były wyjątkowe i bardzo je zapamiętałem.

Teraz czas na przerwę. Wakacyjną? Urlopową? Nikt nie wie. Przykro mi było odwoływać umówione spotkania z Piotrkiem Makowskim i Michałem Murowanieckim, ale cóż, tak to już jest. Była zima, jest lato, więc czas pokaże, co się stanie jesienią – gdzie, kiedy i z kim. Dziękując wszystkim za wszystko, pozdrawiam ostatni raz w imieniu Klubogalerii i Patefonu. Trzymajcie się i do zobaczenia gdziekolwiek;-)))

Żolifest 2

2011-06-07T23:48:00.004+02:00

Zapraszam na Żoliborz. Będę uczestniczyć w trzech projektach:

Migawki. Obiekt Warszawa, Sady Żoliborskie i koncert Joanny Vorbrodt.

10.06 PIĄTEK

16:00 -> ..... - CERAMICZNY TREASURE HUNTING - gra miejska - Żoliborz różne miejsca

18:00 -> ..... - ŻOLIBORSKIE KLIMATY - konkurs - Butelki Zwrotne Potocka 14 lok 14

18:00 -> 20:00 - OGRÓD SZTUK - otwarta pracownia ceramiczna - Krasińskiego 8 domofon 200 klatka VI

21:00 -> 22:00 - MIGAWKI. OBIEKT WARSZAWA - projekcja multimedialna - COCOdeORO Potocka 14

21:00 -> ..... - WSPOMNIENIA DAWNYCH DNI - impreza muzyczna lata 20/30 - Butelki Zwrotne Potocka 14 lok 14

22:00 -> 24:00 - JOANNA VORBRODT - koncert poezja + elektronika - COCOdeORO Potocka 14

11.06 SOBOTA

10:00 -> 15:00 - 13ste URODZINY CAL OPS ŻOLIBORZ - różne atrakcje - Środowiskowy Dom Samopomocy II Rydygiera 3

10:00 -> 18:00 - TEMPEH I NIE TYLKO - smakowitości, poczęstunki - Sklep Słoneczny - Słowackiego 21/23

10:00 -> ..... - DZIEŃ OTWARTY I MAŁY MEDYK - konsultacje, panel tematyczny - Modelmed Mierosławskiego 19

10:00 -> 20:00 - OGRÓD SZTUK - otwarta pracownia ceramiczna - Krasińskiego 8 domofon 200 klatka VI

11:00 -> 18:00 - PRZYŚNIŁ MI SIĘ DOM - akcja miejska - Broniewskiego róg Matysiaków

11:00 -> ..... - ŻOLIBORZ JEST KOBIETĄ? - urodziny Imagine i nie tylko - Imagine Mickiewicza 52

11:00 -> ..... - ZJEDZMY WSPÓLNE ŚNIADANIE - śniadanie!- Butelki Zwrotne Potocka 14 lok 14

11:00 -> 19:00 - PRACOWNIA OTWARTA - pracownia ceramiczna - Keramos Krasińskiego 29 domofon 202

11:00 -> 14:00 - PIKNIK RODZINNY - różne atrakcje - Przedszkole nr 131 Sierpecka 9a

12:00 -> 14:00 - GDZIE MIESZKAJĄ KARAMPUKI? - akcja miejska - Park Kaskada

12:00 -> 21:00 - ŻYWICIEL - spektakl - plac Inwalidów 10

12:00 -> 18:00 - BRZUCH ŻOLIBORZA - gra miejska - start Plac Wilsona

12:00 -> 21:00 - WAROWNIA JAMSBORG - różne atrakcje - Wybrzeże Gdyńskie

14:00 -> 16:00 - WARSZTATY DOMOWEGO BROWARNICTWA - Butelki Zwrotne Potocka 14 lok 14

16:00 -> ..... - GRA PARATEATRALNA LARP JEEP FORM - Butelki Zwrotne Potocka 14 lok 14

17:00 -> 19:00 - NIE TYLKO DLA MŁODYCH PANIEN ;-) - twórcze szydełkowanie z radną Żoliborza - COCOdeORO Potocka 14

19:00 -> 22:00 - WIECZÓR naWIEDZONYCH - mini prelekcje i quiz - COCOdeORO Potocka 14

22:00 -> ..... - YACHT ROCK DISCO - impreza grają Pewex i Maciek Sienkiewicz - COCOdeORO Potocka 14

12.06 NIEDZIELA

10:00 -> 16:00 - ZESPÓŁ SZKÓŁ IM. JANA KILIŃSKIEGO - różne atrakcje - Felińskiego 13

11:00 -> 18:00 - PRZYŚNIŁ MI SIĘ DOM - akcja miejska - Broniewskiego róg Matysiakówny

12:00 -> 14:00 - ŻOLIWER - ekstremalna wycieczka rowerowa - start Urząd Dzielnicy Żoliborz Słowackeigo 6/8

12:00 -> 24:00 - ZPIKNIKOWANI - piknik na świeżym powietrzu - teren Klubu sportowego Spójnia Wybrzeże Gdyńskie 2

12:00 -> 21:00 - WAROWNIA JAMSBORG - różne atrakcje - Wybrzeże Gdyńskie

12:00 -> 21:00 - ŻYWICIEL - występy młodych artystów z Żoliborza - plac Inwalidów 10

19:00 -> 21:00 - FOTEL W SKARPETKACH - zdarzenie teatralno/muzyczno/wizualne - COCOdeORO Potocka 14

więcej: www.zolifest.pl

Anna Kalina Modrakis - "Prześwietlenie"

2011-06-06T21:42:00.005+02:00

W ostatnim czasie otrzymuję sporo książek, głównie poetyckich od różnych autorów i właściwie zupełnie nie wiem, z jakiego powodu. Być może z sympatii, być może z empatii, być może z uwagi na to, że robię to, co robię, albo z nadzieją na tak zwaną „wymiankę”, a może bez przyczyny? Bez przyczyny byłoby najprzyjemniej i tej wersji bym się trzymał, ponieważ nie lubię zobowiązań.

Książkę A. K. Modrakis podarował mi Sławek Płatek po sympatycznym wieczorze spędzonym u Doroty Ryst po kolejnych „Spotkaniach Uli”. A były to wyjątkowo udane spotkania – po pierwsze Elżbieta Lipińska i Wioletta Grzegorzewska miały wspólny wieczór autorski, na którym pojawił się także Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki, po drugie – otrzymałem w nagrodę nową książkę, a właściwie książeczkę Wioletty Grzegorzewskiej. I śmiać mi się chciało, gdy Sławek na wyjście powiedział – „SŁUCHAJ, JESTEŚ TAKIM DZIAŁACZEM, POWINIENEŚ MIEĆ TĘ KSIĄŻKĘ”. Ta, działaczem. Swoją drogą kiedyś na warsztatach (czymś w stylu dialogu społecznego) otrzymałem plakietkę podpisaną – Paweł Łęczuk – poeta, aktywista – bajer!

Ale do rzeczy. Dzień wcześniej Sławek-Redaktor Płatek pokazał mi dwie nowe książki wydawnictwa Stowarzyszenia Salon Literacki. Wtedy książkę Modrakis zobaczyłem po raz pierwszy. Owszem ładnie wydana. Są pewne niedociągnięcia, jednak uważam, że z czasem wydawnictwo sobie z nimi poradzi, w końcu to są ich wydawnicze początki.

Wcześniej słyszałem kilka wierszy autorki, które przy różnych okazjach czytała Dorota, bo już od jakiegoś czasu mówiło się o wydaniu tej autorki, o której nikt nic nie wie. W zasadzie wiadomo tylko, że jest z okolic trójmiasta i Sławek ją tam gdzieś odkrył.

Książka sobie troszkę leżakowała na moim stole, to na jednym, to na drugim, bo poezji ostatnio nie miałem chęci czytać – no było trochę Sommera, ale bardziej wciągająca proza Rudnickiego. W końcu w piątek jechałem do Piastowa i wiedząc, że „Zabicie czeskiego psa” jest już na ukończeniu, zabrałem do pociągu też „Prześwietlenie” Modrakis. No i cóż? Jak pisałem gdzieś wcześniej – na poezji to ja się nie znam, na pisaniu tzw. recenzji tym bardziej, sam zresztą piszę bardziej intuicyjnie niż zgodnie z jakimś planem (choć to nie jest do końca prawda). Jednak jest w tej książce coś, co mnie skusiło do napisania paru zdań na jej temat. Może ta tajemniczość wokół autorki? Nie wiem. Nie mniej – bardzo dobrze dobrane motto z „Szarych eminencji zachwytu” Białoszewskiego, które w jakiś sposób buduje nastrój całej książki:

Jakże się cieszę,

że jesteś niebem i kalejdoskopem,

że masz tyle sztucznych gwiazd,

że tak świecisz w monstrancji jasności,

gdy podnieść twoje wydrążone

pół-globu

dokoła oczu,

pod powietrze.

Jakżeś nieprzecedzona w bogactwie,

łyżko durszlakowa!

Z drugiej strony widząc na wstępie Białoszewskiego mam pewne obawy, że będzie trochę wtórnie. Okazuje się, że nie. Że to tylko taki ozdobnik i z każdym wierszem jest coraz lepiej.

Zaczyna się wierszem „awokado ad astra” – „a gdyby tak przekroić na pół jeden dorodny / dzień…” – no właśnie, to tak samo jak otwieraniem nowych książek i chyba dobrze,

że redaktorzy (Dorota i Sławek) ten wiersz wybrali na dobry początek. Zapowiada wiele dobrego wewnątrz, smaczny miąższ. I dalej: „wniebowstąpienie”, „nieciągłość” – niby banalne, a jednak zastanawiające fragmenty – „może to ja jestem po niewłaściwej stronie kropli”, albo „możliwe, że jutro będziesz kimś nieznanym”. Generalnie jakby ograne motywy i może nawet zużyte w przeszłości, a jednak wracają, jak dobry riff, czy brzmienie samej tylko gitary, a jednak inspirujące.

Jest grupa wierszy („ojciec”, „moja prababcia”), która kojarzy mi się ze sposobem pisania Teresy Radziewicz, ale to pewnie przez to, że ostatnio znów w jakiś sposób jestem w twórczości Teresy i trudno się od tego wrażenia odkleić.

Jest proza poetycka (ale może tylko ja tak to nazywam), może nawet ekfraza: „obraz: grupa kobiet na ciemnym tle”, „20 X” – Modrakis radzi sobie z wierszem pisanym prozą, zostawia nawet niedosyt.

I tak sobie płynę przez tę niedługą książeczkę i dojeżdżam już do Piastowa z frazą: „wczesnoporonne gazety przyniosły rozkaz” – w głowie. Bo tak mi zostało. I dobrze. Dobrze, że jest książka Modrakis tak inna od książek kobiet – bez tego pieprzenia, onanizowania, parzenia, gwałcenia, feminizowania, bez tych kutasów i macic i blizn, bez zapaści, nawrotów i traum. Kobieta-nie kobieta mówiąca o innych jako kobietach, żyjąca tu i teraz, a jednak zastanawia się z jakiego powodu jest tu i teraz i co będzie dalej „myśląc o grawitacji matce wszystkich / uległości”.

obama in warsaw

2011-05-29T23:49:00.001+02:00

Idę mostem Poniatowskiego w kierunku centrum. Lubię czasem chodzić mostami. To daje spokój. Rozluźnia. Ale nie ich – wyrzuconych z tramwajów i autobusów. Oni mają setki wkurwionych min. Spojrzeń. I ja jeden. Naprzeciw. I śmiać mi się chce i myślę - dobrze im tak. Ta wędrująca masa gdyby mogła, by rozdeptała wszystko na swojej drodze. Zalała każdy wolny skrawek chodnika. Wszystko dla nich. Dla ich komórek, laptopów, okularów, plecaków i toreb z truskawkami. I nie ma w tym niczego dziwnego. W końcu żyję w kraju, w którym każdy chce mnie zrobić w chuja.

Miron Be

2011-05-08T10:00:00.003+02:00

Nie znam się na teatrze, ani na poezji, ani na wideo, ani na prowadzeniu dyskusji. Nawet słabo znam twórczość Białoszewskiego. Trochę poezji, trochę prozy - parę osób, mały czas. Znam chyba więcej opowieści i anegdot o Białoszewskim, które wyczytałem w książce Wojciecha Siemiona i usłyszałem z ust Andrzeja, który go znał, bo Andrzej znał wszystkich. A przynajmniej wielu.

Nigdy wcześniej nie byłem też w Komunie Otwock, która już nie jest Komuną Otwock tylko Komuną Warszawa. Jak zwał tak zwał. Newslettery wpadają na skrzynkę tlenu, a ja nic. Do dziś.

Może chciałem zobaczyć Poniedziałka, może Marcina Cecko. Może przez deszcz. Może przez bolące kolana, brak pomysłu na życie, albo lenistwo. W każdym razie wchodzę punktualnie, a oni wszyscy już są na scenie i na widowni. Jacek bryluje nad książką. Jacek jest Mironem Be, musi brylować. Potem lekko znudzony, pyta Marcina czy jeszcze, czy długo, i czy w ogóle ma czytać. Mówi, że mu gorąco. Marcin mówi, że nie potrafi otwierać tych okien, choć nie podejmuje próby. Jacek podejmuje próbę, ale też nie potrafi. Wtedy postanawiam zamówić piwo - ciepły Ciechan za siedem zeta.

Czyta dziewczyna. Czyta zajebiście. Śpiewa. Poniedziałek pali albo może się spala, ze wstydu czy z żenady. Mówi ze jest tutaj za darmo. Potem wywiad. Ożywia się - jak Miron opowiadający o dziadkach. O tym jak po Chłodnej jeździło się tramwajami i że lepiej było przed wojną ale polubił to mieszkanie na jedenastym piętrze i że może sobie regulować noc, dzień, księżyc i słońce – z pomocą żaluzji. Tylko, gdy gwoździe wbijają w ściany i hałas jest, musi posiłkować się zielskiem i madonnami. Klawiszowiec sampluje karuzele. Dziewczyna śpiewa. Och! Ona nie śpiewa ona jest. Staje się panną madonną, Ewą Demarczyk. Białoszewskim z kopyta. I pierwsze brawa. I śpiewa Marcin. To znaczy nie śpiewa, ale to taki wiersz śpiewny. Jacek Miron Poniedziałek chce być marzeniem. Pali papierosa. Siada. Chodzi. Stoi. Baśka! Krzyczy. A ona umiera. A oni trzymają ją taką umarłą. Baśka! Wrzeszczy – Baska. I basta. I brawa.

I przerwa. I kolejka do kibla. Poniedziałek bryluje w palarni. I spoko. Dzwoni Darek. Mówię, że wpadnę po wszystkim. Ale wszystko, to właściwie już było. Dyskusje jałowe. Krótkie wideo. I znów na deszcz. I znów zajęty kibel. Koniec. Wychodzę.

Spektakl

yesterday

2011-04-05T20:50:00.002+02:00

zbyszkowi i marianowi zadzwonił do mnie wczoraj powiedział – skończyło się skończyło się co – zapytałem wszystko – powiedział – trach ciach po psach parę godzin później obsrańcy tańczyli pogo na jego grobie nawet nie to że pogo i że obsrańcy ale że trach ale że ciach ale że wczoraj że już po psach

Mini świat maxi czas

2011-02-11T07:02:00.007+01:00

Zdarzają się w życiu takie sytuacje, o których się nam, ani żadnym filozofom i szarlatanom nie śniło. Zbiegi okoliczności? Przypadek? Spełnione marzenia? Zapewne kumulacja wszystkich składowych. Do tego odpowiedni ludzie, jak drogowskazy na autostradzie, jak znaki. Taka sytuacja spotkała mnie już kilka, by nie powiedzieć kilkanaście razy w ostatnich latach. Ale przecież nie tylko mnie – Joannę Vorbrodt także. A zaczęło się tak:
- Ty Luis, skąd Ty właściwie jesteś?
- Ja? Z Gorzowa Wielkopolskiego, takie miasto na zachodze (śmiech)
- No co Ty? (prawie zachłysnąwszy się piwem)
- No, bo jest jeszcze Gorzów Śląski
- Ja wiem, moi rodzice tam mieszkają. A znasz Miłka?
- Chodziłem z nim do liceum, ale nie wiem co teraz robi
- Naprawdę? To ja do niego zadzwonię (i dzwoni – cześć Jaro, znasz Luisa? – no, chodziłem z nim do liceum, a, bo ja go właśnie poznałam w Warszawie na Nocy Poetów – śmiech…)

„Bo to się zwykle tak zaczyna” – od słowa do słowa i wreszcie do rzeczy, do czynu „bez pieniędzy dzikie podróże” i „life is life”. Jak się okazuje z okien domu moich rodziców widać okna rodziców Joanny i vice versa. Natomiast mój kolega z liceum, z którym wymieniałem się kasetami i wspólnie urządzałem akcje głosowania na gorzowską listę przebojów okazał się być wujem mojej koleżanki (czyli bratem jej mamy).

Finał jest taki, że w tym samym czasie spotykają nas podobne sytuacje – moje publikacje książkowe i płytowe sytuacje Joanny. Rozkoszne prawda?

To ja usłyszałem piosenkę Joanny – „Obudź się.Warszawa” – w radiowej Trójce w nocnej audycji po raz pierwszy (Mikrokosmos). Teraz ta piosenka znalazła się na najnowszej kompilacji układanej przez Piotra Kaczkowskiego – minimax pl 6. Z czego się bardzo bardzo cieszę. W najbliższą sobotę, to też ciekawostka, w klubie Zbigniewa Hołdysa w Warszawie będziemy wspólnie świętować to wydarzenie podczas koncertu Joanny, jej męża i zespołu. „Niech się dzieje wola nieba, z nią się zawsze zgadzać trzeba”!!!

http://www.joannavorbrodt.pl/

Maciek Froński w Patefonie - fragmenty spotkania autorkiego

2011-01-26T03:19:00.002+01:00

Michał Nowak na Żoliborzu

2011-01-09T14:53:00.002+01:00

Migawki w Patefonie & koncert

2010-12-07T12:14:00.004+01:00

Zapraszam serdecznie na prezentację multimedialną: Migawki - obiekt Warszawa.

Perkowski, Łęczuk i Bazgier poprzez dobór obrazu słowa i dźwięku pokazują na wpół realny świat, historie i miejsca na wpół fantastyczne.

Autorzy zabierają widzów w niecodzienną podróż po stolicy.

Publikacja "Migawki. Obiekt Warszawa" została nagrodzona w konkursie Mazowieckiej Akademii Książki w bieżącym roku i uznana przez Tomasza Łubieńskiego za "ciekawą próbę interakcji słowa i fotografii". Słowo występuje tu w postaci wiersza, prozy poetyckiej, usłyszanego na ulicy strzępu rozmowy. Zdjęcia ukazują codzienność miasta. "Ale autorzy nie epatują miejską brzydotą. Ze zwyczajności ulic i ludzi, którzy jakby przypadkowo weszli w kadr, wydobywają poezję" - napisał Łubieński.

Podczas imprezy zaprezentujemy także slajdowisko Łukasza Perkowskiego - Warszawa ma.

Po zakończeniu prezentacji zapraszamy na koncert-recital Joanny Vorbrodt z przyjaciółmi.

http://www.myspace.com/jvorbrodt

http://www.myspace.com/mattbazgier

Seryjni Poeci w Warszawie

2010-12-04T00:49:00.003+01:00

Zdjęcia Doroty Ryst: http://picasaweb.google.com/dorotaryst/SeryjniPoeciWPatefonie4122010#5547168602360020642

Mazowiecka Akademia Książki

2010-12-03T16:23:00.005+01:00

Ogłoszono laureatów konkursu Mazowiecka Akademia Książki

Pastisz powieści kryminalnej, szkice o "odmienności w codzienności" Warszawy i poetycki album z fotografiami stolicy - to trzy zwycięskie prace VII edycji Mazowieckiej Akademii Książki. Laureatów konkursu przedstawiono na czwartkowej gali w Warszawie.

W gronie nagrodzonych znaleźli się Magdalena Layer-Sarzotti za "Aferę Kolekcjonera", Anna Kuczyńska-Skrzypek i zespół autoró

w za pracę "W Warszawie i nie tylko. Migawki z antropologii miasta" oraz Łukasz Perkowski i Paweł Łęczuk za "Migawki. Obiekt Warszawa".

"Afera Kolekcjonera" jest pastiszem powieści kryminalnej w stylu przedwojennym. Śledzimy w niej poczynania komisarza Kurka tropiącego seryjnego mordercę kobiet, który z miejsca zbrodni zawsze zabiera damską rękawiczkę. Jednak, według pisarza Tomasza Łubieńskiego, członka tegorocznego jury konkursu, prawdziwym bohaterem tej powieści jest przedwojenna Warszawa. Czytając ją, możemy poczuć "atmosferę, którą znamy z ówczesnych, czarno-białych filmów, pełną specyficznego uroku, nostalgii, +warszawskich smaczków+" - napisał Ł

ubieński w recenzji książki.

Praca zbiorowa "W Warszawie i nie tylko. Migawki z antropologii miasta" gromadzi szkice ukazujące - jak napisała pisarka i krytyk Iwona Smolka - "odmienność w codzienności" stolicy. Poruszane w niej tematy dotyczą

m.in. zmian w wyglądzie Warszawy - np. nagle pojawiających się szyldów, plakatów, nazw ulic, napisów; tożsamości warszawskich dzielnic, domów, parków oraz podstaw i formowania się mitologii miejsca. Każdemu szkicowi towarzyszy dokumentacja zdjęciowa.

Publikacja "Migawki. Obiekt Warszawa" została uznana przez Łubieńskiego za "ciekawą próbę interakcji słowa i fotografii". Słowo występuje tu w postaci wiersza, prozy poetyckiej, usłyszanego na ulicy strzępu rozmowy. Zdjęcia ukazują codzienność miasta. "Ale autorzy nie epatują miejską brzydotą. Ze zwyczajności ulic i ludzi, którzy jakby przypadkowo weszli w kadr, wydobywają poezję" - napisał Łubieński.

Laureatom przyznano honoraria i Mazowieckie Maki. Wszystkie trzy prace zostaną wydane drukiem w 2011 r. przez Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki (MCKiS) we współpracy z Agencją Wydawniczą "Egros".

Jury konkursu przyznało także dwa wyróżnienia - dla Doroty Zając za publikację "Udział V Rejonu +Gątyń+ VII Obwodu +Obroża+ w Powstaniu Warszawskim" oraz dla Zbigniewa i Jerzego Szkopków za pracę "Rzeszotków i sąsiedzi".

Oprócz Łubieńskiego i Smolki, w tegoroczny

m jury zasiadali historycy Wojciech Markert i Jan Żaryn, który jednocześnie przewodniczył jego pracom oraz Anna Hejman z MCKiS.

Konkurs Mazowiecka Akademia Książki jest organizowany przez MCKiS od 2004 r. Nagradzane są w nim nigdzie dotychczas nie wydane publikacje o historii, tradycji i kulturze Mazowsza, w tym Warszawy, które mają niekomercyjny charakter. Jury wybiera prace w trzech kategoriach: literatura piękna, eseistyka kulturalna, nauki historyczne.

Efektem tego zaplanowanego na wiele lat projektu ma być zbiór wartościowych książek poświęconych ziemi mazowieckiej.

Dotychczas, do wszystkich siedmiu edycji konkursu zgłoszono łącznie ponad 150 prac, z których 19 zostało wydanych drukiem w serii Mazowiecka Akademia Książki przez Wydawnictwo TRIO oraz Agencję Wydawniczą "Egros".

Na czwartkowej uroczystości w MCKiS zaprezentowano trzy książki laureatów ubiegłorocznej edycji konkursu wydane w 2010 r.

Źródło: http://wyborcza.pl/1,91446,8759296,Ogloszono_laureatow_konkursu_Mazowiecka_Akademia_Ksiazki.html

Wywiad dla radiowej dwójki:

http://www.polskieradio.pl/8/404/Artykul/279656,Sy

Mfonia-Serc

Recenzje:

Czesław czyta "Majuskuły"

2010-11-24T23:29:00.003+01:00

System a tyka

2010-11-23T02:55:00.001+01:00

1.

Szklane ściany i drzwi. Akwarium. Szklanka. Wszystko po to byś czuł się maksymalnie zakłopotany. Twój stan jest rodzajem testu. Ważny jest gest, zawahanie przy odpowiedzi. Jesteś pro czy raczej sceptyczny. Zmysły systemu wyłapią każdą słabość. Pamiętaj, że uścisk dłoni jest wizytówką. Postawa – prosty, zgarbiony. Rodzaj chodu, sposób, w jaki siedzisz. Przez cały czas opowiadasz o sobie więcej niż mógłbyś. Od ciebie zależy czy historia niewypowiedziana pokryje się z tym, co akurat mówisz. Pamiętaj – każdy ma swoje wady, które stara się ukryć.

2.

Pisanie maili potrafi być uciążliwe. Szczególnie, gdy jesteś zobowiązany po raz setny odesłać szefowi raport, który ostatecznie i tak przejdzie w wersji, którą stworzyłeś pierwotnie. Ale przecież każde z ogniw systemu musi się jakoś wykazać. Zadecydować, zaopiniować, zdyskredytować, zaakceptować, zaparafować, zmodyfikować by potem przedstawić jako swój projekt na spotkaniu z zarządem. To przecież nie ty jesteś tu najważniejszy. Nie ty decydujesz. Ty jedynie wspomagasz cały mechanizm, bez ciebie cała machina nie padnie. System zabezpiecza się na każdą sytuację. Bejkapuje, wynajmuje biura na wypadek kryzysu, robi setki wersji zastępczych. Ma plany, specyfikacje i tysiące kopii zastępczych.

3.

Ostatecznie, to nie jest takie trudne. Łatwo się przyzwyczaisz. Już drugiego dnia znajdziesz kogoś, z kim będziesz wychodzić na papierosa. Później będzie już tylko lepiej. Nauczysz się rozpoznawać nieformalne grupy i grupki, z których pomocą uda się coś uzyskać. Choćby więcej wyjść na fajkę, albo przychylność przełożonego pomimo spóźnień. Zapewne włączysz się w życie jednej z tych grupek i czas będzie upływał zdecydowanie szybciej. Dowiesz się przy okazji, który koleś jest gejem, a który po prostu ciapą i pantoflarzem. Poznasz historię swojego biurka, pochodzenie różnych części garderoby nowych koleżanek i cenniki fryzjerów, kosmetyczek itd…

4.

Integracyjne wyjścia na piwo, prezenty świąteczne, karty zniżkowe na basen, kino i spa. Do tego prywatne ubezpieczenie. Rewelka. Masz poukładane życie. Możesz planować przyszłość, zaciągać kredyty, korzystać z kart zbliżeniowych i zadłużać się do woli. Jesteś wiarygodny, lojalny i odpowiedzialny.

5.

Coś zmienia się, co jakiś czas. Ludzie się zmieniają. Przychodzą, odchodzą, zachodzą, schodzą, staczają się, pną w górę, napierają, wypierają siebie nawzajem. Nie dostajesz urlopu w oczekiwanym terminie raz, drugi. W końcu uczysz się brać zwolnienia i urlopy na żądanie. Tego i tak nikt nie ogarnia.

6.

Masz wybór: porozumienie stron i coś w rodzaju odprawy – wtedy po prostu wstajesz i wychodzisz, albo wypowiedzenie – męczysz się dłużej, ale masz prawo do świadczeń, zasiłków, zwolnień itd… Nie chcesz się męczyć. Nie wiesz, co wybrać, ale nie chcesz się męczyć. Taka sytuacja nie miała się zdarzyć. Nie tobie. Podpisujesz. Wychodzisz. Nie wiesz co zrobić. Wszystko stało się bezsensowne. System pozbył się błędu.

Czesław Markiewicz na Żoliborzu

2010-11-21T12:19:00.001+01:00

Michał Zabłocki

2010-11-16T16:15:00.003+01:00

BLOGOSTAN_01 jest wyborem wierszy Michała Zabłockiego, publikowanych w latach 2007–2009 na blogu poetyckim „Przerzutka na wiersz”. W tomie znalazły się utwory najciekawsze i najważniejsze, które pokazują autora jako świetnego poetę, obdarzonego dużą wrażliwością, intuicją i skłaniającego się ku podejmowaniu tematów ostatecznych. Poezja Michała Zabłockiego jest ciepła, życzliwa ludziom i światu – to poezja, „która nie odpycha, ale przytula”. Tytułowy blogostan, obok wszelkich możliwych interpretacji, da się także czytać jako synonim zdystansowanej czułości – do tego, co jest, co było, a przede wszystkim tego, co jeszcze nadejdzie. (Z posłowia Gabrieli Matuszek).

Czuły Barbarzyńca Press serdecznie zaprasza na wieczór autorski Michała Zabłockiego z okazji wydania jego nowego tomu poetyckiego BLOGOSTAN_01.

Gościem wieczoru będzie profesor Gabriela Matuszek z Uniwersytetu Jagiellońskiego, autorka wyboru wierszy i posłowia. Spotkanie poprowadzi Tomasz Brzozowski.

Michał Zabłocki – poeta, autor serii poetyckich zdarzeń medialnych znanych pod nazwą „Multipoezja”: Wierszy na murach, Wierszy chodnikowych, Wierszy pisanych na czatach, blogów poetyckich itp. Autor tekstów piosenek w repertuarach Grzegorza Turnaua, Czesława Mozila, Agnieszki Chrzanowskiej i wielu innych. Opublikował siedem zbiorów wierszy. Wykładowca Studium Literacko-Artystycznego przy Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Poniedziałek

2010-11-15T05:32:00.004+01:00

W trójce właśnie minęła piąta. Nadano sygnał z laboratorium czasu. Paląc papierosa przed domem usłyszałem pianie koguta, dźwięk prawie już zapomniany. Kotka śpi. „Hotelowe koty” leżą spokojnie obok. Miasto zaczyna oddychać wyraźniej, ziewać, przeciągać się. Słychać odgłosy kolei z linii otwockiej. Rozmawiam przez satelitę z przyjacielem, który jest w drodze do Malmö. Chylińska „nie widzi, że nie żyje”, chyba nie tylko ONA. Co to za życie bez palenia przy piwie, niechby nawet przy kawie, ale zawsze. Dzień czystego powietrza, no tak „gaz na ulicach”. Ciepłe bułki w osiedlowym spożywczym, krótki spacer. I co mi tam.

http://hiperrealizm.blogspot.com/2010/09/hotelowe-koty-grzegorza-wroblewskiego.html

Migawki w Piastowie

2010-11-05T23:46:00.000+01:00

Więcej zdjęć Jerzego Paruszewskiego tutaj: http://picasaweb.google.com/101250189261536587314/MigawkiWPiastowie02?authkey=Gv1sRgCLiy7srEtu6j2wE##

Przedzaduszkowo 2

2010-11-01T13:53:00.000+01:00

Przedzaduszkowo 1

2010-10-31T01:17:00.006+02:00

Mariusz Grzebalski w Patefonie - zaproszenie

2010-10-27T13:45:00.004+02:00

Otwock

2010-10-24T21:13:00.004+02:00

Warszawski dzień

2010-10-23T00:34:00.003+02:00

Film zrealizowany przez tvn warszawa: http://www.tvnwarszawa.pl/1679064,w_sobote_jest_warszawski_dzien,bawsie.html

Więcej o imprezie: http://www.facebook.com/?ref=logo#!/event.php?eid=102738579791385&index=1

Tomek Pułka w Largactilu

2010-10-21T22:15:00.004+02:00

Kilka moich refleksji:

1. Nie ma głupich odpowiedzi, są tylko niewłaściwe pytania.

2. Nie da się nawiązać kontaktu z poetą mówiąc na początku spotkania, że jego poezja jest przeciw tego rodzaju spotkaniom.

3. Szkoda, że to nie Adam Wiedemann prowadził spotkanie.

4. Odkryłem czym jest poezja Tomka. Jest pierwszą płytą Rage Against The Machine. Korzysta z wszystkich tradycji w sobie właściwy sposób. Automatycznie i na naszych oczach i uszach przechodzi do historii, wręcz klasyki.

5. Fajne miejsce, dobra kawa ;-)

Karol Samsel - "Kamienie - Pieśni na pożegnanie" - kawiarnia Retrospekcja

2010-10-17T22:11:00.008+02:00

Szedłem, a raczej jechałem na to spotkanie z pewną obawą. Wszystko przez informację Karola na fejsbukowym zaproszeniu, z którego wynikało, iż będzie to koncert poezji śpiewanej, jakieś melorecytacje i wszystko czego się po prostu obawiam doświadczać (http://www.facebook.com/event.php?eid=158244544196720).

A tu proszę - fajna knajpa w fajnym miejscu (Bednarska to jedna z piękniejszych ulic w Warszawie) palić pozwalają. Ok, niech się zacznie. No i zaczęło się. Moje wszystkie obawy okazały się głupie i niepotrzebne. Karol w niecodzienny sposób zaprezentował swoją najnowszą książkę.

Występ świetnie przygotowany. Podzielony na części, by nie zmęczyć zgromadzonych. Wszystko jak trzeba, pełen profesjonalizm, klasyczna klamra. Co nie znaczy, że zabrakło tam spontaniczności, drobnych pomyłek itd.. ale pomyłkę wychwyciłem dopiero w ostatnim utworze i po prostu się czepiam ;-)

Gratuluję i cieszę się, iż Karol idzie własną drogą, obiera takie a nie inne motywy i robi to coraz lepiej. Pełen podziw za oprawę muzyczną.

XVII Piastowska Biesiada Literacka

2010-10-16T22:34:00.000+02:00

Po 39 WJP

2010-10-10T20:24:00.014+02:00

Bardzo dziwna to impreza. Pamiętam jak kilka lat temu pojawiłem się tam po raz pierwszy. Pomyślałem - skąd u licha tylu dziwnych ludzi? To uczucie i to pytanie niezmiennie mi towarzyszą. Kiedyś zapewne impreza miała jakiś prestiż, dziś jednak to w zasadzie jeszcze jeden zjazd członków ZLP. Tym bardziej dziwne są okoliczności, że w tym samym czasie odbywało się wręczenie Nagrody Kościelskich i kilka wydarzeń towarzyszących. No cóż, nie zawsze udaje się zorganizować imprezę by nic się nie nakładało. Jednak zorganizować, nie oznacza tylko odfajkować, a niestety WJP po prostu odfajkowano. A szkoda. Chociaż ten rok i tak w zasadzie był poniekąd rewolucyjny. Zaproszono na prezentację osoby najmłodsze ze ZLP i nawet spoza.

Na spotkanie, które prowadził Zbigniew Milewski zaproszono Wojciecha Borosa, Karola Graczyka, Pawła Kozioła, Miłosza Manasterskiego, Mariusza Kosmalę. Miał być jeszcze Karol Samsel, ale miał inne zobowiązania. Ok, szkoda tylko, że publiczności było w zasadzie niewiele więcej niż uczestników. Może to jeszcze jedna organizacyjna pomyłka, ponieważ wcześniej zorganizowano turniej jednego wiersza. Sam turniej to osobny temat do dyskusji, jednak rozpisywano się na ten temat na nieszufladzie i nie mam ochoty przytaczać tego rodzaju dyskusji. Fajnie, że były te same twarze, które widuję wszędzie na turniejach, ale pewną niespodzianką była obecność Macieja Frońskiego ;-) Dla mnie turniej był fajnym przeżyciem. Wygrałem ważnym dla mnie eksperymentalnym tekstem - Kłodzko 1974-2009.

Później były rozmowy z Wojtkiem, Karolem, Mariuszem i Krzyśkiem Bąkiem oraz Przemkiem Janiszkiem. I to w zasadzie był koniec WJP. Później dołączył do nas Tadeusz Dąbrowski. I w ten alternatywny sposób sami połączyliśmy dwie skrajne imprezy. Jednak można.

Jest jeszcze jedna pamiątka - antologia. Są tam dwa moje wiersze. Miło.

Piotr Gajda na Żoliborzu

2010-10-06T20:22:00.002+02:00

music a

2010-10-02T02:29:00.001+02:00

Mówił do innych o swojej miłości do muzyki Abby. Powiedział, że posiada ich wszystkie czarne płyty. Siedziałem obok. W pierwszej chwili pomyślałem, że to jednak mało realne. Być może posiada płyty, na które trafił, po prostu. Ale żeby od razu wszystkie?! Są przecież albumy studyjne, albumy koncertowe, single po angielsku, single po szwedzku, single po hiszpańsku, składanki, debestofy, goldenhitsy, megamixy itd... Przesada.

Później przypomniał mi się fragment filmu „The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert”. Tam także był wielbiciel Abby. Albo raczej samej tylko Fridy. I nie do końca wielbiciel ;-)

I zastanowiłem się jak daleko posunąć się może fascynacja, miłość do muzyki. Do ludzi, plakatów i płyt. A jeszcze te sobowtóry, covery, plagiaty, remasteringi. I po co?

I nie wiem. Zupełnie nie wiem dlaczego o tym myślałem.

Galeria ONA

2010-09-19T21:41:00.006+02:00

Fot. Jan Siwmir

http://www.jansiwmir.com/aktualia/2010/ak_2010_09_17_Siwmir_w_Onej.htm

wrzesień

głowy nasze są teraz wolne od spraw
krople deszczu przechodzą w strugi
i błoto pod podeszwami butów

taki jest wrzesień od zawsze
to znaczy od kiedy nauczono nas
odróżniać kolejne miesiące liczyć

dni wierzyć w powtarzalność pór
roku i zdarzeń nie trzeba bać się
wracać do tamtych miejsc

podobno jest zapisane spójrz jak pulsują
światła - to nasze rozmowy zabawy
z dziećmi i tony nieprzydatnych papierków

pośród nich ten najważniejszy bilet
na podróż kupiony po uciążliwym wahaniu
jazda na gapę byłaby zbyt ryzykowna

spójrz - znowu pada

wywrota.pl

2010-09-13T21:35:00.000+02:00

Rozstrzygnięcie Konkursu Poetyckiego „Ukryć zło czy upiększyć?”

Temat konkursu został zaczerpnięty z wiersza Aleksandry Zbierskiej (niepublikowanego dotychczas w druku zwartym). Konkurs był tematycznie ukierunkowany na problem konfliktu między etyką i estetyką w sztuce.

Jury Konkursu Poetyckiego Wywroty.pl „Ukryć zło czy je upiększyć?” w składzie: Aleksandra Zbierska (przewodnicząca), Marcin Sierszyński, Paweł Kaczorowski (sekretarz), po burzliwych sieciowych obradach zadecydowało, że...

Laureatami Konkursu Poetyckiego

„Ukryć zło czy upiększyć?”
zostają:

I miejsce:
Rafał Kwiatkowski za wiersz Muchołapka

II miejsce:
Joanna "Tussi" Szafraniec za wiersz retrospekcja (ból nierE-umaTYCZNY)

III miejsce:
Tomasz Smogór za wiersz Muzyka

wyróżnienia zaś otrzymują:
Jadwiga G. za Wiersz szukający i Paweł Łęczuk za antypieśni.

Gratulujemy Serdecznie!!!

Paweł Kaczorowski - sekretarz jury

Wszyscy nagrodzeni otrzymują atrakcyjne zestawy książek, tomów poezji i czasopism,
ufundowane przez:

Oficynę Wydawniczą ATUT

www.atut.ig.pl

Wydawnictwo W.A.B.

www.wab.com.pl

Wydawnictwo Zysk i s-ka

www.zysk.com.pl

oraz przez Redakcję Portalu Wywrota.pl i Panią Aleksandrę Zbierską

Lista wybranych nagród znajduje się na końcu artykułu.

Oto nagrodzone wiersze:

I miejsce

Rafał Kwiatkowski

MUCHOŁAPKA

Nie spodziewam się niczego po drzwiach może tylko wieloliczny piasek
przestanie sypać się na stronę, może rację miał buc Seneka i inni uczniowie

Chryzypa, oto drzwi które zawsze są otwarte jak otwarty dziób wypowiadający
papuzie przyzwyczajenie gdzieś w klatce samych zależności od

a do z. Uparcie nic nie znaczący Adasio pod drzewem natarczywego sensu. Jakaś
zakonnica śpiewająca w telewizji, której słów nikt dotychczas nie zmierzył.

Życie jest zawsze czyjąś śmiercią , wypiekiem, zwierzęciem, twarzą, forma
wyłania się z chaosu i szepcze "dzień dobry łakocie" - dobro to ptak,

niedźwiedź, wąż w zależności od nastroju dobrze wyraża się o przodkach. - Co oni
mają z tą śmiercią? Taki popęd, który powoduje zerwanie zasłony.

Zbliżenie: pleśń. Mgławica dłużyzn. Okamgnienie wychodzi za miąższ
tej zagadki, pół na pół arbuza. Pech to dzieło pestek. Reszta przypadkiem

odprawia swoje futra - z fiuta garścią wytrzepana (wytrze pana?),
albo wyczerpanie ekstra orgazmu - organizm, zrozumiałe, mały

procent oddaje się potrzebującym.

II miejsce

Joanna "Tussi" Szafraniec

„retrospekcja (ból nierE-umaTYCZNY)”

miałem sen
o kolanach ledwie dźwigających ciężar lat po krętych schodach
do nieba nie po drodze nie na czas
na skinienie boga którego strudzony palec zaciął się na tak
sinieje nabrzmiewa blisko burza

miałem sen
o kolanach zastygłych w modlitwie za przebaczenie które przyszło
za późno by masować kości
oswojony ból lepiej tłumaczy potrzebę wyciszenia
w punkcie bez powrotu ruch jak nigdy
zawsze ludzi brak gdy o człowieka wołam

miałem sen
o kolanach klęczących za skomlenie pod tamtymi drzwiami
a powinna być tylko wierność ale dorosła i jęzor wywaliła niby z radości
wartki strumień kłamstw nie ugasił pragnienia
rozlewając szumowiny na urodzajne pola

wcześniej nastało przebudzenie

a miałem sen
o kolanach drżących od nieusprawiedliwionego ruchu palców

III miejsce

Tomasz Smogór

Muzyka
Czasem niechętnie patrzę w tę stronę,
gdzie wśród piszczałek noc nieukojona.
Siermiężne nuty rozciągnęły płachtę;
dźwięki starych płuc, gimnastyka kolan.

Rodzi się jasność; ono chce na zewnątrz.
Rwie się od matki, bo pełne jelita.
Gdy ta muzyka przeszukuje wnętrza,
niesforne dziecko próbuje uciszać.

Ktoś nadał władzę organom wyniosłym,
wyrwał spod lepkich objęć formaliny.
Nie widać też rąk w prośbie strzelistych,
płatków gubiących ciężką skórę zimy.

Lecz śpiew opadnie, rozejdą się szmery;
tam u sklepienia, gdzie cienie cyprysów.
Chodnik trawiasty rozwinie powoje
i zobaczysz tłum ekstatycznych zombie.

Wyróżnienia:

Jadwiga G.

Wiersz szukający

kończą żywot w słoiku - słyszałeś coś podobnego, Stokłosy?
gdzie im było tak spieszno, dokąd szły na jednej nodze,
że teraz giną bez ideologii, bez przyczyny,
dla której każdy z nich oddałby życie
jak świeży liść sałaty, letni deszczyk,
lub kilka klatek filmu z discovery channel
dla tych, co wciąż marzyli o oscarze za swój występ -
pokonanie czterech schodów, ogrodzenia,
prześliźnięcia się tuż obok miski z wodą
psa śpiącego w cieniu, już staruszka.

trwają zatopione raz ostatni w swoim śpiewie -
śmierć jest sztuką u ślimaków - szuka sensu.
wywołana upartością ogrodniczki zamieni je za chwilę w trochę płynu,
mętnej cieczy. i co po powiesz Stokłosy, co mi rzekniesz?
czy katem będziesz i w tych słowach nie odnajdziesz
smużki na trawie lśniącej w słońcu

wciąż piękniejszej?

Paweł Łęczuk
antypieśni

I
nigdy bym za ciebie nie umierał ptaszyno nie mam takich potrzeb nigdy bym się nie poświęcał wolałbym zdechnąć może nawet bym umarł ale nigdy dla ciebie ptaszyno na szczęście urodziłem się w późnych latach siedemdziesiątych dzisiaj wojna to tylko slogan wyczytany na onet peel

II
popatrz na twarze gesty ćwiczone godzinami przed lustrem smukłe sylwetki fryzury okulary podkreślające niewinność rączka zahacza o rączkę pieści i myje

III
ja "wódka za wódką" i mętny wzrok po nieprzespanych nocach z każdym dniem coraz bardziej chce mi się rzygać żyć jakoś nie chce

IV
tobie to dobrze ptaszyno siedzisz na tronie jak monarchini niekiedy dzielisz się z bogiem bo honor dziś zdarza się tylko w tytułach filmów i gier

V
"ta nasza młodość" ginąca co weekend w klubach tonąca w pianie te nasze codzienne sprawy walka o szarość dnia pastylki bezpieczny sex kolejki do kas i lekarzy casting na niewolnika miesiąca

VI
chyba uciekną ptaszyno jak moi kumple praca powinna być pożyteczna nawet jeśli miałoby to być prostowanie bananów zbyt ciasna jest dla mnie ta klatka

http://www.wywrota.pl/db/artykuly/17679_rozstrzygniecie_konkursu_poetyckiego_ukr.html

VI Manifestacje Poetyckie

2010-09-03T12:00:00.004+02:00

http://www.manifestacjepoetyckie.tk/

Mały jubileusz

2010-08-29T23:26:00.000+02:00

Jubileusz to jest klinek na splinek. Jaja
wysiadywane w wielu stanach, dzięki czemu
istnieje okazja do szczególnie uroczystych
obchodów, a także do refleksji.

Życie czasem nie jest cudne. Często znacznie
odbiega od samic na taki jakiś nie taki byt.
Uzupełniane już po 24 godzinach drobnymi
zwierzętami w gęstej roślinności.

W ciągu roku samce są znacznie większe
i dobrze wykształcone .Duży ptak na ładną niewinną
panienkę. Korale i grzebień na inną nieładną.
Żebyś w sytuacji trudnej mógł westchnąć z wdziękiem.

Jubileusz to indyk na niedzielę. Długość ciała ok. 90 cm.
Rozpiętość skrzydeł 120 cm. Waga 3 kg.
Nogi szaro-zielonkawo-żółte. Na brzydki uczynek
i w razie zagrożenia wyprowadza lęg.

Tzw. "okrągła" rocznica wyróżniająca się liczbowo.
Słowa, melodia i rytm -żebyś na to patrzał weselej.

Świnoujście, 23.08.2010 r.

Utwór jest zlepkiem (centonem) z fragmentów definicji słów: indyk i jubileusz odnalezionych w wikipedii, a także tekstu piosenki – „Piosenka jest dobra na wszystko”.

MIGAWKI - odsłona druga

2010-08-03T16:35:00.002+02:00

Zdjęcia, które mówią. Dopowiadają. Opowiadają historie swoich własnych bohaterów. Fotografie, które żyją w każdym z nas na własny sposób. Obserwator staje się zarazem słuchaczem i bohaterem lirycznym opowiadanych historii, uczestnikiem wyjątkowego performance’ u. Perkowski i Łęczuk poprzez dobór obrazu słowa i dźwięku pokazują na wpół realny świat, historie i miejsca na wpół fantastyczne. Dobrze znane miejsca Warszawy zaczynają mówić innym głosem. Autorzy zabierają widzów w niecodzienną podróż po stolicy. Warto się w nią wybrać.

Dorota i Sławek - wieczór ze striptizem

2010-07-23T15:57:00.002+02:00

Lecim na FAME

2010-07-15T19:50:00.002+02:00

PROJEKT „MIEJSCA LITERATURY”

Projekt jest pomyślany jako wieloaspektowe działanie nastawione na promocję najnowszej literatury, która stawia sobie zadanie refleksji nad szeroko pojętą tożsamością miejsca. Problematyka ta zostanie podjęta podczas warsztatów literackich, prezentacji interdyscyplinarnych i spotkań z zaproszonymi autorami z Polski i zagranicy. Motywem łączącym działania będzie problematyka miejsca, tożsamości, sąsiedztwa narodów oraz odmienne sposoby odzwierciedlania ich przez literaturę. Podstawowym celem projektu jest zestawienie ze sobą głosów pisarzy z różnych krajów i podkreślenie roli literatury w kształtowaniu się tożsamości miejsc i ich mieszkańców.

Od roku 1945 Świnoujście było miastem “bez przeszłości”. Słaba jest znajomość historii, faktów oraz atmosfery społeczno-kulturowej tamtego okresu. W celu przywrócenia pamięci o historii miasta, punktem wyjścia projektu zostanie uczyniony dorobek literacki XIX-wiecznego pisarza Heinricha T. Fontane (1819-1898), przedstawiciela poetyckiego realizmu, który w powieści Effi Briest oparł się na doświadczeniach swojego dzieciństwa spędzonego w niemieckim Świnoujściu. Należy tutaj podkreślić, że obecnie nie zachował się w Świnoujściu żaden ślad po tym pisarzu.

WYDARZENIA - Spotkania z zaproszonymi gośćmi, Dzień Heinricha T. Fontany, Akcje literackie w przestrzeni miasta, Sekcja Debiuty– cykl spotkań warsztatowych oraz prezentacje twórczości debiutujących literatów.

WYDAWNICTWA - Biuletyn literacki – kilka numerów bezpłatnego pisma, dystrybuowanego w Świnoujściu, który następnie zostanie upowszechniony w wersji elektronicznej. Wydawnictwo multimedialne, opublikowane w wersji elektronicznej jako dokumentacja projektu. Płyta CD, zawierająca multimedialną dokumentację wydarzeń, jako dodatek do wybranego pisma literackiego.

Konsultacja historyczna:
Dr Józef Pluciński – Historyk, emerytowany Dyrektor Muzeum Miejskiego, autor książek poświęconych historii miasta i jego mieszkańców.

WARSZTATY LITERACKIE
Dziesięć zakwalifikowanych osób weźmie udział w warsztatach literackich (poezja, proza, reportaż), prowadzonych przez Darka Foksa, a także w cyklu spotkań autorskich i warsztatowych w wybitnymi pisarzami z Polski i zagranicy. Prace uczestników publikowane będą w biuletynie literackim. Ponadto, uczestnicy warsztatów będą rywalizować o jedną z festiwalowych nagród - literacką Nagrodę im. Mariana Redwana
(2 000 zł brutto).

Opieka artystyczna:
Darek Foks – Poeta, prozaik i scenarzysta. Pracuje w redakcji „Twórczości”, gdzie prowadzi dział prozy. Brał udział w krajowych i międzynarodowych festiwalach literackich i wielokrotnie prowadził warsztaty literackie. Laureat m.in. głównej nagrody w konkursie poetyckim „bruLionu”, Nagrody im. Natalii Gall i Nagrody TVP Kultura za książkę Co robi łączniczka, którą zrobił wspólnie ze Zbigniewem Liberą. Ostatnio opublikował Ustalenia z Maastricht i Wielkanoc z tygrysem. Wkrótce Korporacja Ha!art wyda jego powieść „Kebab Meister”. Jego teksty publikowano m.in. w Czechach, Holandii, Serbii, Słowacji, Słowenii, USA, Ukrainie i Wielkiej Brytanii.

ZAPROSZENI GOŚCIE

Jurij Andruchowycz (ur.1960) – Ukraiński poeta, prozaik, eseista i tłumacz. Założyciel legendarnej grupy poetyckiej Bu-Ba-Bu. Jeden z prekursorów nowego nurtu w poezji ukraińskiej oraz twórców tzw. fenomenu stanisławowskiego. W Polsce znany dzięki powieściom: Rekreacje, Moscoviada, Perwersja oraz zbiorowi wierszy: Piosenki dla martwego koguta. Jest także autorem esejów: Erz- herz- perc, Moja Europa. Dwa eseje o Europie zwanej Środkową (wspólnie z A. Stasiukiem) i Ostatnie terytorium. Eseje o Ukrainie. W wyniku współpracy z wrocławskim zespołem Karbido powstały dwie płyty: Samogon i Cynamon, na których recytuje on wiersze swojego autorstwa. Jego utwory zostały wydane w Polsce, Niemczech, Kanadzie, Finlandii, USA, Szwecji, Rosji, Austrii oraz na Węgrzech.

Sofija Andruchowycz (ur. 1982) – Pisarka ukraińska. Laureatka nagrody literackiej wydawnictwa Smołoskyp (2001). Współredaktorka pisma "Czetwer" (2003-2005). W polskim przekładzie ukazały się jej książki Kobiety ich mężczyzn i Siomga.

Andrij Bondar (ur. W 1974) – Pisarz ukraiński. Były redaktorem naczelnym gazety "Literatura plus". Zajmował się również redagowaniem działu literackiego w renomowanym tygodniku „Дзеркало тижня”. Jego wiersze tłumaczono na angielski, niemiecki, francuski, polski, szwedzki, portugalski, rumuński, chorwacki, litewski, białoruski. W Polsce ukazał się wybór jego wierszy Jogging. Jest także autorem tłumaczeń (Ferdydurke, Lubiewo) i prac literaturoznawczych.

Jan Faber – Tłumacz literatury polskiej na język czeski. Przekładał między innymi prozę Olgi Tokarczuk, Janusza Rudnickiego i Darka Foksa. Tłumaczy także współczesną poezję polską: przygotowuje do druku wybór wierszy Rafała Wojaczka. Uczestnik programu translatorskiego w Willi Decjusza w Krakowie.

Włodzimierz Nowak (ur. 1858) – Reporter "Gazety Wyborczej". Laureat Nagrody Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich raz Nagrody Grand Press. Jego zbiór polsko-niemieckich reportaży Obwód głowy znalazł się w finale Nagrody Literackiej Nike 2008 oraz zdobył Polsko-Niemiecką Nagrodę Dziennikarską 2009.

Janusz Rudnicki (ur. 1956) – Stale współpracuje z „Twórczością”, ostatnio również z „Machiną”. Opublikował tomy prozy Można żyć (1992, Nagroda im. St. Piętaka za debiut), Cholerny świat (1994), Tam i z powrotem po tęczy (1997), Męka kartoflana (2000). W 2004 roku w Wydawnictwie W.A.B. ukazał się Mój Wehrmacht, w 2007 – Chodźcie, idziemy (nominowane do NIKE i Europejskiej Nagrody Literackiej), w 2009 – Śmierć czeskiego psa.

Lista osób zakwalifikowanych na warsztaty w projekcie Miejsca Literatury:

Patrycja Bęben
Paulina Danecka
Sylwia Gawłowska
Karolina Iwańczyk
Marta Marciniak
Dorota Nowakówna
Patrycja Węglarz
Piotr Makowski
Paweł Łęczuk
Jakub Antolak

http://2010.fama.org.pl/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=1&Itemid=1

Jarek zamiast Oli

2010-06-16T23:58:00.000+02:00

Mieliśmy zacząć od spotkania autorskiego z Aleksandrą Zbierską.
Niestety sprawy osobiste nie pozwalają Oli na przyjazd do Warszawy.

Zapraszamy natomiast na szalony wieczór autorski Jarka Janowskiego.
Będzie naprawdę śmiesznie.

Ola Zbierska będzie z nami duchem, a może i audiowizualnie.

Po spotkaniu turniej jednego wiersza z nagrodami. Ofkors;-)
I kilka innych niespodzianek mniej lub bardziej niespodziewanych (np. spontaniczne rysunki satyryczne Jarka na żywo;-)).

Zapraszamy serdecznie na dobrą zabawę.

Nocny Motyl - Finał Prawego Brzegu

2010-06-09T13:33:00.004+02:00

Ćmiki i Ćmy - zaproszenie na spotkanie z Aleksandrą Zbierską

2010-06-06T19:00:00.001+02:00

Nigdy więcej SLAMu

2010-06-05T19:29:00.004+02:00

Zawsze jest tak samo. A może po prostu brak konsekwencji w działaniu?
W zasadzie nic mnie nie cieszy, nie bawi. A jednak czasami kusi. To miał być wyjątkowy SLAM i tak był reklamowany (http://slam.art.pl/aktualnosci/467/slamujemy-na-stadionie-gwardii-warszawa). Okazał się totalną porażką i pomyleniem wszelkich konwencji. Pomijam już fakt skojarzenia z ukulturalnianiem sportowców w epoce PRLu.
Po pierwsze – impreza miała rozpocząć się na stadionie Gwardii Warszawa o godzinie 15.30. O tej porze na miejscu nie było nikogo prócz organizatorów i dzieciaków myjących ławeczki. Żadnego nagłośnienia, żadnych występujących, żadnych widzów. Garstka żużlowców, kilka kamer i kilka osób przy grillowaniu kiełbasek.
Ale cóż, dowiedziałem się, że jednak pierwsza runda SLAMu, tzw. eliminacyjna zostanie odwołana i przeniesiona do klubu na ulicy Brzozowej. Miało to być o godzinie 21. Dokładnej nazwy klubu nikt nie pamiętał. Wiadomo było, że to dawna Tomba Tomba. I tyle.
Żal opowiadać co się działo zanim weszliśmy do środka (łaskawie).
Za to w środku lekkie (powiedzmy) wkurwienie zrekompensowało darmowe piwo i taki sobie catering.
O samym przebiegu SLAMU, do którego zgłosiło się też kilku piłkarzy, czy też działaczy Gwardii, najlepiej nie wspominać, bo to po prostu ŻENADA.
Na koniec otrzymałem pamiątkowy kubek z napisem – SLAM DLA GWARDII – czy jakoś tak, a także opakowanie malinowej herbaty – co chyba cieszy w tym wszystkim najbardziej.
Ale przynajmniej zdjęcia wyszły ciekawe. Marta i Danka cykały dość sporo:

Międzyborów 2010

2010-05-29T11:00:00.002+02:00

Czytany wiersz - druga nagroda w turnieju ;-)))

szyszka

nazywaj mnie jak chcesz
ja pozostanę owocem

nie zakazuj
nie pożądaj
nie smakuj

wiatr zrobi swoje
zaradny jest i mobilny

jak siewca

Zdjęcia: Dorota Ryst

http://picasaweb.google.pl/literaci.eu/PtaronatLiteraciEuSrebrnaSzyszkaMiedzyborow29Maja2010FotDRyst?feat=directlink#

http://www.literaci.eu/index.php?option=com_content&task=view&id=2827&Itemid=206

"Kup pan cegłę" - gracze na papierze

2010-05-28T14:11:00.004+02:00

http://www.magazyn-cegla.net/cegla,17,wiersze,292.html

Elżbieta Lipińska na Pradze

2010-05-26T12:23:00.000+02:00

Zdjęcia: Joanna Vorbrodt

Sady Żoliborskie - recenzja

2010-05-19T20:59:00.010+02:00

Mała epopeja żoliborska - o wierszu "Sady Żoliborskie" Luisa*

"Zielony Żoliborz, pieprzony Żoliborz/ Rozkwita na drzewach na krzewach/ Ściekami z rzeki kompletnie pijany"

Wśród najbardziej przebrzmiałych gatunków literackich, jeśliby pokusić się na stworzenie takiego rankingu, z pewnością pierwsze miejsce zajmowałby antyczny epos, czy też epopeja. Iliada i Odyseja, Pieśń o Rolandzie, Raj Utracony, albo rodzimy Pan Tadeusz plus reszta dorobku światowego w tej dziedzinie, jako katalog eposów, wydają się być skończoną całością. I nie ma w tym katalogu miejsca na nowości. „Poemat o współczesności, przeszłości, przyszłości? Toż orzeczono na łamach i z katedr, iż zamiary takie nie przystoją literaturze współczesnej, że dla takich zamysłów ani języka nie ma, ani odbiorcy? I słusznie (1)”. A jednak lektura Sadów Żoliborskich taki interpretacyjny trop podsuwa. Także reakcja czytelników jest charakterystyczna – poezja to czy proza? Może ani jedno ani drugie – po prostu epopeja, czyli epicki utwór o cechach poezji. Więc może jednak – Luis napisał epopeję żoliborską?

Tak. Ale. To oczywiście jedynie stylizacja. Intertekstualna zaczepka. Autor Sadów Żoliborskich operuje bowiem aluzjami ze zręcznością prestidigitatora. Wyczarował wiec utwór, który zaskakuje czytelnika swoją formą, pozornie przełamuje reguły gatunkowe, tak jak iluzjonista pozornie przełamuje prawa fizyki. Ale to tylko sztuczka. A nawet – żeby odrobinę schlebić autorowi – sztuka. Sztuka poetycka. Jednak, taka moja rola krytyka – muszę odsłonić to kuglarstwo. Podział kompozycyjny tego utworu jest dobrą wskazówką: jest to rewelacyjny przykład zabawy z konwencją. Rzymskie liczby, którymi autor opatrzył kolejne części swojego tekstu, wprost odsyłają do kilku, co najmniej, porządków. Z jednej strony to części antycznego eposu (który powinien składać się z parzystej liczby ksiąg, zazwyczaj będącą wielokrotnością liczby sześć), z drugiej mogą to być stacje drogi krzyżowej; ale ostatecznie to przecież nawiązanie do rzeczywistego podziału administracyjnego warszawskiego osiedla Sady Żoliborskie na kolonie, oznaczane kolejnymi cyframi rzymskimi. Sady… opierają się więc na literackiej konwencji. I chwała dla autora, że dał radę ten fakt ukryć, chroniąc się przed zarzutem banału. Bo w przypadku epopei, bezpośrednie nawiązanie jest ryzykowne: „w utworze, który nie chciałby się wystawić na niebezpieczeństwo posądzenia o to, że jest poczciwym kiczem, nieuchronnym współczynnikiem wielkiego zamiaru musi być dzisiaj ironia (2)” .

Oba powyższe cytaty pochodzą w recenzji książki 12 stacji Tomasza Różyckiego, współczesnego poety, który ośmielił się wziąć na warsztat epopeję i opowiedzieć za jej pomocą historię swoją i swojej rodziny, tworząc w ten sposób pełną uroku opowieść o eskapadzie kresowiaków ze swojej Troi na Opolszczyźnie do Itaki – małej mieściny pod Lwowem. Opisując po drodze rzeczywistość polską w całej jej szarej okazałości. Z całą pewnością ironia była tu instrumentem pozwalającym wskrzesić truchło epopei, dzięki czemu możliwe okazało się dla Różyckiego stworzenie utworu niebanalnego, dla którego znalazł i język i odbiorców. Luis też podołał temu zadaniu. Ale próżno doszukiwać się w jego utworze ironii. Postawił na odmienną zupełnie strategię. Jego narracja jest pozbawiona ocen. Narrator nie sili się na wartościowanie tego, co widzi, nie ironizuje; patrzy na świat jakby poprzez zimne oko kamery:

„I Żoliborskie Sady stają się planem filmowym”.

Z tego właśnie powodu wszystkie opisywane elementy świata przedstawionego stoją razem, sprawiedliwie – w jednym szeregu na pierwszym planie. Tak samo istotny (albo tak samo nieistotny) jest krajobraz warszawskiego osiedla, bilbordy Castoramy, związek Adriana z księdzem, czy oferta rozrywkowa okolicznych klubów i mordowni. A także dramat psów w noc sylwestrową. Wszystko jest potraktowane z taką samą reporterską uwagą. Wydaje się, że narrator wręcz manifestuje swoją absolutną obojętność. Z opisu historii Adriana-sąsiada domyślamy się jakieś sensacji, obyczajowego skandalu, czy nawet tragedii. Przyzwyczajeni do tabloidowego odbioru faktów wymagamy pikantnych szczegółów. Ale dowiadujemy się tylko tyle, ile narrator zechce nam powiedzieć. Czyli niewiele – nie ma tu plotkarskiego słowotoku. Jest jedynie rejestracja faktów, bez interpretacji. Ale czytelnik ma wystarczająco dużo danych do tego, żeby samemu podjąć ten interpretacyjny trud. Rzeczywistość jest plugawa, narrator ma tego świadomość, opisuje bowiem życie zupełnie nieheroiczne, życie ludzi wciąż ocenianych, potępianych – bezrobotnych, alkoholików, Adrianów-sąsiadów. Nie chce więc stawać do wyścigu: kto pierwszy rzuci kamień. Znajdą się gorliwsi od niego. Bieglejsi w tej dyscyplinie.

Utwór operuje bardzo oszczędną narracją. Co jednak nie przeszkadza autorowi pochylać się nad szczegółem – i uwijać się nad nim pracowicie, wykonując solidną poetycką robotę. Sady Żoliborskie w tym utworze nie są poetyckim abstraktem, nie są rozpoetyzowanym fantomem. Sady Żoliborskie są tutaj konkretem, zdestylowaną do poetyckiego obrazu materialną rzeczywistością. Autor nie bawi się więc w kunsztowne metafory, stylistyczne ochy i achy. Konkret jest konkretem i tylko gdzieniegdzie prześwituje liryczna materia:

"XV
Pozbawione liści i kwiatów drzewa zlodowaciały. Wyglądają jak drzewiaste sople. Z parapetów zwisają szklane harfy. Nikt nie spodziewał się takich mrozów.
XVI
Lodowe sady opalizują. Przypominają pryzmat z okładki płyty Pink Floyd".

Obraz poetycki mocno zakotwiczony jest w rzeczywistości. Nie ma tu miejsca na przegadanie. Bo nie ma czasu. Utwór, przy stosunkowo niewielkiej objętości, jest maksymalnie skoncentrowany - i to zarówno pod względem przestrzennym (stara się zawrzeć w sobie całość panoramy opisywanej przestrzeni – panoramiczny obraz atmosfery i klimatu tego miejsca), jak i pod względem czasowym. Czas jest bardzo istotnym czynnikiem w tym utworze.

„Czas nie lilaczy się. Czas zapierdala. Carrefour ogłosił promocję na krzesła składane, które zostały z lata. Przynajmniej tak mówią bilbordy, przy Broniewskiego”.

Czas wszystko zmienia – jego widocznymi wskazówkami są zmiany pór roku i sezonowe zmiany w życiu ludzi. To on zmienia życie pojedynczych bohaterów (w zimie szukają pracy, dachu nad głową wkładki do zupy, w lecie są mniej wymagający – wystarczy wino i ławka w parku), relacje między nimi ewoluują, kończą się, rozpadają. Ale także czas zmienia ich środowisko – osiedle przekształca się – stare budynki podupadają coraz widoczniej, są rozbierane; wszystko się zmienia i wszystko zmierza w jednym kierunku:

„Ruch jednostronny. Płatne parkingi. Sady się kurczą w przeciwieństwie do słońca i ostatniego stadium życia jeziora. Powązki wciągają zieleń. Przywołują z oddali”.

Wszystko podlega atrofii, życie ma nieuleczalną skłonność do zamierania. Zagładzie ulegają pojedyncze istnienia, pojedyncze historie, pojedyncze osiedla i miasta. Kurczą się sady, wysychające jezioro. I tylko słońce pęcznieje, aż zmieni się w czerwonego olbrzyma i sprawi, że cały ludzki świat zmieni się w jeden wielki cmentarz powązkowski. Bez zieleni.

Paweł Brzeżek

(1) http://wyborcza.pl/1,75517,2011525.html#ixzz0oB0Wdr5X
(2) Tamże.

Podtytuł - cytat z piosenki T-love "Warszawa".
Foto: za zgodą autora ze strony http://syrenigrod.fotolog.pl/

* Recenzja pochodzi ze strony allarte.pl i jest opublikowana za zgodą autora:
http://www.allarte.pl/df723NDQ0Mg__0,mala-epopeja-zoliborska---o-wierszu-sady-zoliborskie-luisa.html

Noc Poetów po raz setny

2010-05-16T20:50:00.000+02:00

Fotki: D. Sowa ;-)

Krajobraz po meblach live

2010-05-14T21:34:00.000+02:00

Delta wsteczna

2010-05-03T22:15:00.000+02:00

I

Brama została otwarta. Nie trzeba się troić, z obrony nici.
Wie o tym nawet najbardziej zapijaczony operator pogłębiarki toru wodnego.
Tutaj sztorm zmienia wszystko. Świna ucieka przed morzem rozlewając
ziarenka, które toczą się wolno po dnie.

Gdyby tak można było cokolwiek zbudować uciekając przed sobą.

II

Ocieplenie. Coraz więcej wilgoci przedziera się i tworzy nurty o mniej lub bardziej regularnych korytach. Lądolód się kurczy. Oddala północ.
Bliżej nam na południe.

III

Przybywa brudów i bruzd. Formują się ozy, moreny, pagórki.
Wokół nich oczka malutkich wysp.

IV

Moja – twoja
Przód – tył
Transgresja – regresja

Morze ma głos.
Może to coś zmieni.

V

Kiedy się wdziera, przynosi straty jak każdy intruz.
Rozrywa. Strzępi. Niszczy.
„Odnawia oblicze ziemi”.

VI

Księżyce. Wały. Bagietki. Brzuchate zarośla w okolicach plaż.
I te pozbawione szat jak plaże dla naturystów. Wydmy.

VII

Kościół na martwym klifie. Pasywne modlitwy. Rozmowy z ptactwem na temat symboliki ryby. Zbieranie muszelek ślimaków. Pokrzyw na obiad.

VIII

Pokłady wapnia się wyczerpały. Kopalnię wypełnia woda.
Zieleń lasu, błękit nieba oraz reakcje podwodne, powodują turkusową barwę lustra akwenu.

IX

Ciasnym głębokim torem tłoczą się statki. Północ-południe-znów północ.
Szczecin-Bałtyk-stocznia-latarnia morska. Do portu.

X

Szarymi szlakami wędrują mrówki: wschód-zachód-wschód.
Niosą materiały na budowę gniazda. Niektóre wybierają wolność.

XI

Falochrony nie chronią brzegu. Morze daje i odbiera. Woda się poniewiera.

XII

Bursztynek. Kamyczek. Bryza. Masaż błotny. Przemijają przemiany.
Wędrują ludy. Konik morski odciska swój kształt w kamieniu.
Prawo nigdy nie działa wstecz.

Nowy film

2010-04-27T18:01:00.002+02:00

Dwa wiersze dla Wojciecha Siemiona

2010-04-26T15:47:00.001+02:00

Pierwszy. Napisany na podstawie książki "Czytanie Białoszewskiego", napisanej przez Pana Wojciecha.

Jest tam taka anegdota dotycząca rozmów i sytuacji związanych z pogrzebem Mirona Białoszewskiego.

A też książkę otrzymałem na Mironaliach, których dobrym duchem był Wojciech Siemion.

Pogrzeb Białoszewskiego

No, wreszcie!

Żadnych ubrań,
szczoteczek, pantofli.

I przestań już płakać.
Na tę chwilę czekałem.

Nie obchodzą mnie listy,
odczyty, ani treść słowników,
które trzeba będzie napisać.

Tylko te kwiaty są ważne.

Drugi. Napisany także na podstawie informacji z książki, ale już zupełnie innego autora.

Czytałem go na jednym z konkursów w Łomiankach. Cały wieczór poświęcony był życiu i twórczości Jarosława Iwaszkiewicza. Wojciech Siemion był wtedy gościem specjalnym. Czytał utwory Iwaszkiewicza, ale także poświęcone i zainspirowane życiem i śmiercią Karola Szymanowskiego. Mój wiersz został zupełnie pominięty przez jurorów. Natomiast zaraz po ogłoszeniu werdyktu podszedł do mnie Wojciech Siemion i spytał czy mógłby ode mnie otrzymać mój wiersz, miałby do kolekcji. Oczywiście podpisałem, ofiarowałem, uścisnąłem dłoń i pożegnaliśmy się.

Pogrzeb Szymanowskiego

Stukot kół składa się w akord:
Lozanna - Berlin - Warszawa - Kraków.

W stolicy - nieudana akcja przemiany serca
w kamień. Na ulicach tłum.

Grają wieże Św. Krzyża, balkony
Opery i Filharmonii.

Po latach spłonęło serce - schowane
w urnie, jak nieposkładane dźwięki,
rezonujące ślimaki i schody na Skałce.

Tymoszówka już blisko.

Niedługo będzie pogrzeb Wojciecha Siemiona.

Wędrowanie z Jakubem

2010-04-20T11:04:00.000+02:00

park morskie oko

pamiętam, gdy w piątek przed wielkanocą
schodziliśmy w dół. na sucho i po omacku
szukaliśmy w głowach tytułów piosenek

steviego wondera. nie bardzo nam szło.
pamięć taplała się w pianie. dopiero jeziorko
mrugnęło świeżością i młodym wiekiem

zdarzeń pomiędzy regeneracją a rezurekcją;
rozmów o tanich kotletach; pytań – dokąd
zmierzamy bez znajomości zagranych nut.

Negatyw Magdy Gałkowskiej

2010-04-18T21:24:00.002+02:00

ucieczki z konfesjonału do boga małych chłopców,
świata ukrytej broni, zapachu śmierci i prochu
spalającego go w błysku flesza.

i te na dłuższą metę, kiedy schowany

za obiektywem aparatu naciskał migawkę jak spust.

świat trzeba unieruchomić, bo tylko tak

można spojrzeć mu w oczy,

rozszerzone do bólu z przerażenia jak oczy Ewy,
bo nikt nie chce zostać preparatem,

anonimową odbitką z negatywu.

wciąż bywa milczącym świadkiem cudzego życia,

które podpatruje i którego nie rozumie,
bo straszne jest to, że trzeba dotykać ludzi,
więc lepiej milczeć o zostawionych śladach.

MG

(wiersz autorstwa M. Gałkowskiej)

natomiast fotki pochodzą z mojej dzisiejszej wycieczki nad Wisłę)

Poddasze Literackie z Elżbietą Lipińską

2010-04-13T12:41:00.001+02:00

Więcej o Elżbiecie Lipińskiej

Cichosza

2010-04-10T21:17:00.000+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=hhDPFPG8H7g

Pisanki

2010-04-02T14:50:00.002+02:00

Mała wróżka

2010-03-29T16:53:00.001+02:00

Mała wróżka, mówili szeptem do siebie.
Pokazywali palcami, opowiadali żonom
przed snem, mężom w czasie obiadu i
matkom, braciom, siostrom, kolesiom.

To określenie do niej pasowało.
Niska, korpulentny kształt, czarne włosy
i ten pyzaty nosek, jak u świnki Piggy.

Podobno, kiedy miała cztery lata,
podała ojcu sześć cyfr, które później
wylosowała maszyna. Mała wróżka –
- powiedział czytając kupon i patrząc na
każdą z wylosowanych piłeczek.

Wróżby wróżbami, kto chce, niechaj w plotki wierzy.

Te wszystkie szepty, pełen zazdrości wzrok,
opowiadane innym historie. Ta zawiść.

Kto by pomyślał, że właśnie ona jest najlepszym
w kraju sprzedawcą ubezpieczeń? Że podpisuje
miesięcznie tyle kontraktów, ile najlepsi agenci
przez cały rok nie dają rady. A niby taka mała!

Mała i cwana. Do tego wróżka. Bo kiedy siedzi
w tym swoim salonie. Rozkłada karty, horoskopy, fusy
i co tam jeszcze – kiedy mówi o tych nieszczęściach,
co w przyszłym tygodniu, albo za rok – zadaje
jedno proste pytanie.

A jednak działa.

Bert Stern fotografuje MM po raz ostatni

2010-03-28T13:39:00.009+02:00

Jakaś ty piękna! - Naprawdę?
Jak ładnie to powiedziałeś!

Czas nie jest ważny – znajdziemy go
tyle ile nam będzie potrzeba.

A potem się skończy.

Nie chciałabym tylko by szrama
po operacji była widoczna.

Nie była.

(źródło zdjęcia: www.bertstern.com)

Zasłyszane - touch and go

2010-03-27T10:29:00.001+01:00

No i cóż, moja droga, życie nie łechta cię
tak jak byś tego chciała. Masz teraz 30 lat.
Jedyne, co możesz powiedzieć o sobie
zawiera się w zdaniu – obsługiwałam Kulczyka.

Prawie jak nowa wersja „Obsługiwałem angielskiego króla”
Hrabala. Ale, ale! Cóż to właściwie znaczy –
obsługiwałam Kulczyka? Podawałam lunch, zmywałam
podłogę, zmieniałam zastawę, robiłam loda,
czy wystawiałam fakturę na firmę żony?
To może nie jest tak bardzo istotne w chwili,
gdy działa magia nazwiska. Cisza i łał!
Szacun, panienko Edith!

Gustujesz w kuchni śródziemnomorskiej, owocach
morza, czerwonym winie i czosnku. Kochasz opowiadać
o swoich podróżach na południe Europy, szczególnie do Włoch –
swoją drogą, widziałaś ostatnią reklamę pepsi?

Uwielbiasz pierwszą płytę Ani Dąbrowskiej,
szczególnie piosenkę „Charlie Charlie”.
Ty nigdy byś nie dała się nabrać żadnemu Charliemu.
Nie w taki sposób.

Po cichu marzysz o sławie i całowaniu lasek na scenie.
Zapewne gdybyś wydała swój pamiętniczek, mogłabyś
liczyć na spore tantiemy. Może nawet byłby to bestseller.
Donna Edith – wyznania suki. Tak to byłby świetny PR
dla pamiętniczka. Ale jesteś na to za głupia.
Dlatego jedyne, co możesz powiedzieć o sobie
zawiera się raptem w dwóch słowach.

"Prawy brzeg" po raz drugi

2010-03-21T21:37:00.002+01:00

Zasłyszane - ta noc będzie długa...

2010-03-18T12:24:00.000+01:00

Ta noc będzie długa, pomyślał, gdy wrócił do domu. Gdzieś w zakamarkach wyobraźni spodziewał się, że taki moment kiedyś nadejdzie, że będzie trzeba podołać. Ale „kiedyś” brzmi prawie jak „nigdy”. Jest chwilą przesuniętą w czasie, owiniętą szczelnie rulonem niedostępności. Jest jak prawdopodobieństwo trafienia szóstki przy kumulacji „dużego lotka”. Nie przypuszczał, że „kiedyś” może oznaczać dzwonek do drzwi akurat dziś.

Na pierwszy rzut oka jest do niego podobny, chociaż zmasakrowana twarz i oczy wyłaniające się z czaszki nie pozwalają, na jednoznaczną ocenę. Gdyby zdjąć z niego ubranie, można by jeszcze spróbować po ogólnym wyglądzie sylwetki, ale na śniegu, pod okiem gapiów to niestosowne. Może ma jakiś znak szczególny? – spytał policjant. Tak, sztuczne zęby, górna i dolna szczęka. Zatem to nie może być on. Trzeba zapisać, że identyfikacja okazała się negatywna.

„Kiedyś” ponownie zwinięto w rulon, zalakowano. Niech sobie siedzi głęboko i nie rozwija więcej. Co za ulga. Tylko zasnąć nie można. Woła się matkę na pomoc i jest się bezradnym jak dziecko, którego nikt nie chce przytulić. Do tego niepewność. Rano zbudził go dzwonek do drzwi. Przyszedł, więc teraz ma pewność, że to nie on.

Poddasze literackie - Joanna Lech

2010-03-17T12:07:00.001+01:00

Kowboje miłości - relacja

2010-03-11T19:23:00.002+01:00

Kowboje miłości

2010-03-08T15:03:00.002+01:00

Sweet dreams

2010-03-05T12:12:00.000+01:00

Aleksandrze Zbierskiej

Znowu noc. Tym razem bez czołgów i krów.
Bez zabytkowej szafy, bezludnych ścieżek
i portretu pradziadka.

Możemy pójść dalej; Albo lepiej odjechać.
Pan maszynista zwykł puszczać z dymem
niepodjęte decyzje jednym spojrzeniem.
Rozgniatać.

Wisła, takiej siły nie miała nigdy; Choć
gdyby zechciała, potrafiłaby uruchomić
niejedno koło.

Mógłbym wtedy zamieszkać w młynie;
Zostać młynarzem. Wypiekać chleb.
Doić bydło. I głośno chrapać.

Kręcimy

2010-03-04T12:12:00.001+01:00

to bardzo proste

2010-02-21T15:41:00.000+01:00

wolność jest dużo starsza od nas wszystkich
tu zgromadzonych. rozlała się po bezpiecznych
placach, jak przykładowo, ten przy piotrkowskiej.

pokój bywa jedynie miejscem, czasami domem.
niechby nawet na kilka godzin, ale zawsze.

pamiętasz? teatr, legiony, piotrkowska i
dworzec fabryczny. chciało się wtedy żyć.
dziś, nawet nie używam pościeli –
okrywam się każdym wspomnieniem.

tanie buty miękną wobec odwilży i sopli
lecących swobodnie z dachów. no i cóż?
pokój 109 na ulicy legionów. niedaleko wolność.
może jednak się skusisz?

Zapraszamy na Pragę

2010-02-14T18:58:00.002+01:00

Zasłyszane - Lahul

2010-02-01T19:30:00.000+01:00

I

I chciałoby się powiedzieć, że się zaczęło od liny. Zabaw z nią, ćwiczeń i wprawek - to nie byłaby prawda. Na początku były słowa (bo słowa są początkiem wszystkiego). Potok słów. Opowieści, wrażenia, opinie. Dopiero później szukanie nazw, map, szczytów i miejsc, które wciąż wirowały w głowie. Śniły się, jak mogą śnić się jedynie marzenia.

II

Tak słucham tego wszystkiego. Podpatruję i szukam miejsc, o których się mówi. Mam dobrą pamięć i słuch. I jeśli Bóg jest rzeczywiście, tam musi mieć swoje miejsce. Przecież nie w niebie.

III

Jest późny Gierek. Źle nie jest, ale nikt nie spodziewa się żadnych zmian. Zwłaszcza tutaj. Oglądam swoje odbicie na elewacji ze szkła. Tylko ja, wiadro, myjka i lina, która mnie podtrzymuje. Ciągle patrzę na swoje odbicie. Znam każdy gest.

IV

Zaliczam i zliczam kolejne kominy, pomagam oddychać. Z jednej strony przypomina to rodzaj nadziemnego górnictwa (pod warunkiem, że takie istnieje), z drugiej - pomieszanie prac kominiarskich z działaniami świętego przynoszącego prezenty.

V

Długa lina, chłodny wiatr. Wielka fajka wciąż dymi. I jeszcze tutaj, choć w głowie szumią modlitewne młynki, łopoczą wstążki. Modlitwy na wietrze.

VI

Gdzie jest tam? Tam, gdzie bym chciał, by nie być tu?
Młynkować, szeptać i słuchać. I słuchać.

VII

Poduszki, poduszki. Na nich rosiczki, ziółka i stopy. Spojrzenia w kierunku łaty.
Zapisz co widzi twój teodolit. Wynurz się z błota pomiędzy palcami.

VIII

Wklejony w ścianę sklejam kawałki płyt. W ten sposób odstraszam zimę. Przenoszę ciepło na drugą stronę. Odklejam się. Zjeżdżam i wlepiam w noc.

IX

Świeci księżyc i pylą gwiazdy. Zdmuchujemy z siebie nawzajem ten kurz. Ciemna wilgoć przed nami. W nocy wszystkie sadzawki są czarne.

Zasłyszane - Kłodzko

2010-01-22T11:43:00.001+01:00

I

Już nie ma Norberta, jest Kuba. Nie ma mamy i taty. Jest Norbert.
Pracy nie ma. Jest dom dla małych. Nie ma poduszki, ani bobasa.
Jest praca w szwalni. Są góry i Kłodzko i dom jest.

II

Jest gitara. Perkusji nie ma. Nie ma taty. Jest mama. Mam pięć lat.
Nie ma Norberta. Jest Kuba. Nie ma bobasa. Taty nie ma.

III

Są oczy i dołki pod nimi, kiedy się śmieję. Dużo mówię. Mówimy dużo
i śmieją się oczy. Długo. Jesteśmy sami i wino jest. Nikt nie jest bez winy.
Nikt nie jest święty.

IV

Nie ma dobrych i złych. Wszystko jest trochę kwaśne i trochę słodkie. Czasem gorzkie.
A czasem i gorzkie i słodkie. Czekolada z dodatkiem chili - śmieszne i straszne. Nie ma bobasa. Jest Opole. Jest mama. Jest tata i brat. Jest Kuba.

V

Więcej mówię niż myślę. Kłodzko. Dużo pytam i myślę. I dzwonię. I słyszę.
I pytam. Myślę dużo i długo. On wie, że to wyjątkowe spotkanie. Ona mówi więcej niż ja. Jest Kuba. Jest Norbert. Nie ma Kuby - jest Norbert. Nie ma Kuby. Nie ma Norberta.

VI

Jest mąż i wie. Nie ma Norberta. Jest Opole i brat. Jest Mama i tata.
Nie ma Norberta. Jest tylko muzyka. Zdjęć nie ma. Nie ma bobasa. Jest gitara.
Perkusji nie będzie. Nie ma Norberta.

VII

Jest Kuba i dołki, kiedy się śmieje. Jest Magda i Rafał. Nie mam bobasa. Nie ma Norberta. Jest tylko gitara. Perkusji nie ma. Nie ma taty. Nie ma taty. Jest mama - jest mama, siostra i brat. Nikt nie jest święty. Nie ma dobra. Zła nie ma.

Zasłyszane - historia pierwsza

2010-01-18T16:48:00.001+01:00

I

Musiałem nauczyć się bić. Nie dla samej przyjemności bicia, lecz z konieczności. By nie być bitym. Urodzenie w pracowni malarskiej nadaje pewną wrażliwość, wskazuje kierunek.

II

Przedmieścia hartują. Na słabe kości działają lepiej niż wapń w kapsułkach do rozpuszczania. Pod warunkiem, że umiesz tu żyć. Nie łamiesz się. Nie dajesz złamać.

III

Wygnanie. Trzeba jeść. Bić się by jeść i nie dać pobić. Gaugazi są twardzi. Jestem zahartowany.

IV

Warszawa. Tutaj ciągle trwa wojna. Walka za walką. Choć mały jestem, to w kaszę nie daję dmuchać. Kasza jest moja. Moje podwórko. Mój świat.

V

Cholerne lata siedemdziesiąte. Wszystko na kartki. I żeby mieć coś trzeba mieć kartki na wszystko. Trzeba się bić. Nie trzeba się bać.

VI

Mam żonę, dziecko i pół etatu. Zatem należy się pół przydziału na kartki. Połowa wszystkiego. Na trzy osoby.

VII

Trzeba bić się by żyć. Nie dla siebie, lecz dla nich. Trzeba się zrzeszać. Wyjechać.

VIII

Tam też nie jest lekko. Latynosi chcą zabić. Na szczęście znam dobrze hiszpański. Więc bić się rozumem trzeba. I wygrać.

IX

Bić się o żonę. O zwyczajną kobietę byłoby bez sensu. Więc bić się o wspólne życie. Dom dziecko i psa.

X

Bić się o godną starość, mimo iż system emerytalny nie zna pojęcia godności. Dlatego bić się już nie mam siły. Nie z nimi. Bezradność petenta. Urząd, to największy despota jakiego znam.

XI

Wypisać się nie jest łatwo. Obrażają się, dziwią i nie chcą wypuścić. Dają spokój. Tylko ja jeden wiem ile to trwało.

XII

Niewiedza. Zdarza się wszędzie. Najgorsza jest anonimowa i ta w internecie. Czasami walczę. Częściej olewam.

Rozpoczynamy ULart na Inżynierskiej i przenosimy tam całe Poddasze Literackie DK Praga, może Łomianki nam wybaczą;-))))

2010-01-05T12:57:00.002+01:00

Rusza Warszawska Jesień Poezji

2009-10-06T14:51:00.002+02:00

MARATON POEZJI PRZERÓŻNEJ

2009-10-03T18:33:00.000+02:00

Manifestacje poetyckie po raz piąty

2009-08-29T15:09:00.002+02:00

Cesaria Evora

2009-08-16T17:49:00.003+02:00

Co tam? (na wyspie Sã Nicolau)

Jak odnaleźć kierunek mam
Jak odnaleźć kierunek mam
Dalekiego tak Sã Tomé

Jak odnaleźć kierunek mam
Jak odnaleźć kierunek mam
Dalekiego tak Sã Tomé

Co tam?
Co tam?
Co tam?
Na wyspie Sã Nicolau

I odpowiem na zawołanie
Zapomnę cię ...jeśli chcesz
Ale tylko na jakiś czas

I odpowiem na zawołanie
Zapomnę cię jeśli chcesz
Ale tylko na jakiś czas

Co tam
Co tam
Co tam
Na wyspie Sã Nicolau

Cesaria Evora
Sodade
Tłum. Paweł Łęczuk

http://www.youtube.com/watchv=NbY7DBLw010&eurl=http://www.tekstowo.pl/piosenka,cesaria_evora,sodade.html&feature=player_embedded

Zawsze go uwielbiałem

2009-07-14T23:14:00.004+02:00

(fot. AKPA)

14 lipca w wieku 75 lat zmarł w Warszawie polski aktor i reżyser Zbigniew Zapasiewicz - poinformował portal e-teatr.pl.

Imre Nagy - musiałem umrzeć wolny

2009-07-14T18:46:00.004+02:00

http://www.polskieradio.pl/historia/artykul.aspx?id=59772

Czas się lilaczy - imieninowy wieczór autorski

2009-06-28T19:32:00.002+02:00

1958-2009

2009-06-26T12:31:00.002+02:00

Mironalia

2009-06-20T20:29:00.003+02:00

http://www.fundacjasztukazycia.eu/

Jarek Janowski-Smolińsli w Jazz Pubie

2009-06-18T17:47:00.004+02:00

Jazz Pub w prasie

2009-06-18T11:40:00.005+02:00

(© Dawid Parus/POLSKA)

Klubowe Powiśle walczy z uprzedzeniami sąsiadów

Agata Kowalczyk

Połowa komitetu domowego spółdzielni "Powiśle" ostentacyjnie opuściła wczoraj obrady. Wszystko przez to, że właścicielka pobliskiego Jazz Pubu przyszła bronić swojego lokalu z grupą 10 bywalców.
Zarząd spółdzielni zdecydował kilka tygodni temu, że Jazz Pub ma w sierpniu zniknąć z Powiśla. Jego członkowie powołują się na skargi mieszkańców, którzy mają dość hałasów. Tymczasem klubowe Powiśle rośnie w siłę: w lipcu w okrąglaku po dawnych kasach Dworca Powiśle otwarty zostanie kolejny lokal. - To wtargnięcie, a decyzja w sprawie tego lokalu już zapadła! - denerwowali się starsi mieszkańcy, opuszczając salę, w której spotkali się wczoraj przedstawiciele komitetu domowego i obrońcy Jazz Pubu. Część mieszkańców nie chciała rozmawiać z panią Wisławą Chmielewską, która w 1995 roku zamieniła centralę rybną pod mostem Poniatowskiego w Jazz Pub. Lokal stał się miejscem kultowym, choć w swojej historii miewał lepsze i gorsze momenty. Gorzej było wtedy, gdy zachodzili tu na piwko okoliczni dresiarze. Dziś spotykają się tu poeci, tłumacze, muzycy, aspirujący i utytułowani pisarze oraz młodzi mieszkańcy Powiśla. - Zaczęłam segregować gości. Wchodzą ci, którzy mają karty klubowe - mówi pani Wisława. To nie przekonuje mieszkańców kamienic sąsiadujących z klubem. Ich stanowisko tłumaczyły cztery osoby, które zdecydowały się zostać na obradach. Sąsiadom pubu przeszkadzają hałasy, pijaństwo w parku i ekscesy na placu zabaw. - Przecież to nie my. W parku siedzą ludzie, którzy od rana piją tam alkohol. Nie chodzimy też na plac zabaw - oburzał się Piotr, urzędnik i stały klient Jazz Pubu. Skłonna do rozmów część komitetu przyznaje, że bywalcom lokalu dostaje się za całe zło okolicy. Pani Wisia wie, że niektórym starszym paniom z sąsiedztwa nie podoba się jej ekstrawagancka fryzura i krótkie spódniczki. - Kiedyś usłyszałam, że tu spotykają się prostytutki - wzdycha właścicielka i miłośniczka sztuki. Szkoda, że część mieszkańców wyszła, bo bywalcy Jazz Pubu mieli im wiele do zaoferowania. - Nie podcinajcie nam skrzydeł. Mamy ogromny potencjał, możemy wspólnie zrobić coś dla naszej społeczności - spokojnie tłumaczyła Monika Błaszczak, bywalczyni pubu i psycholog. Chciałaby, żeby lokal otworzył się na mieszkańców, a oni chcieli tu przychodzić. Na wczorajszym spotkaniu ustalono, że trzeba zaprosić uprzedzonych mieszkańców na wieczorek poetycki. - Może pokochają to miejsce, tak jak my - mówi pani Wisia. Sąsiedzi pubu jednak otwarcie mówią, że chcieliby, żeby powstała tu pasmanteria lub otwarty dla mieszkańców lokal bez alkoholu. - Wtedy rzeczywiście pójdziemy do tego parku - śmieje się Piotr. Stanęło na tym, że pani Wisława ma porozmawiać w przyszłym tygodniu z zarządem, który podpisał wymówienie najmu. Wspólnie z mieszkańcami chce też napisać petycję o instalację monitoringu w okolicy parku i placu zabaw. Jarosław Janowski-Smoliński, pisarz i satyryk, ma przedstawić program spotkań i imprez, na które JazzPub zaprosi sąsiadów. Mają w nim się znaleźć także atrakcje dla najmłodszych. Smoliński, który w pubie zorganizował redakcję niszowego "Notatnika satyrycznego", jest sceptyczny. - Obawiam się, że nasze przyjście na spotkanie w spółdzielni było raczej symboliczne. Jeśli kilku mieszkańcom przeszkadza ten pub, to chyba będzie przeszkadzać wszystko - mówi, ale ma zamiar spróbować. Tym bardziej że pub przy ul. 3 Maja jako jedyny w Warszawie klimatem przypomina mu krakowskie knajpy. Jeśli model współpracy z mieszkańcami się nie sprawdzi, Jazz Pub zniknie. Problemy może mieć także klubokawiarnia przy Dworcu Powiśle. Remont starego okrąglaka trwa. - Jesteśmy na finiszu- zapewnia Bartek Kraciuk, jeden z właścicieli. W byłej dworcowej kasie już w lipcu ma powstać lokal "z wódką i kulturą". Czy to spodoba się mieszkańcom? - Powiśle to przecież wymarzone miejsce dla zagłębia klubowego, bo leży na styku artystycznej Pragi i snobistycznego Śródmieścia - przekonuje Paweł, student filozofii i bywalec klubów przy ul. Dobrej, które w najbliższym czasie też czeka wyprowadzka. Tym razem nie chodzi jednak o spokój sąsiadów, a o plany dewelopera. Zarząd spółdzielni zdecydował kilka tygodni temu, że Jazz Pub ma w sierpniu zniknąć z Powiśla. Jego członkowie powołują się na skargi mieszkańców, którzy mają dość hałasów. Tymczasem klubowe Powiśle rośnie w siłę: w lipcu w okrąglaku po dawnych kasach Dworca Powiśle otwarty zostanie kolejny lokal. - To wtargnięcie, a decyzja w sprawie tego lokalu już zapadła! - denerwowali się starsi mieszkańcy, opuszczając salę, w której spotkali się wczoraj przedstawiciele komitetu domowego i obrońcy Jazz Pubu. Część mieszkańców nie chciała rozmawiać z panią Wisławą Chmielewską, która w 1995 roku zamieniła centralę rybną pod mostem Poniatowskiego w Jazz Pub. Lokal stał się miejscem kultowym, choć w swojej historii miewał lepsze i gorsze momenty. Gorzej było wtedy, gdy zachodzili tu na piwko okoliczni dresiarze. Dziś spotykają się tu poeci, tłumacze, muzycy, aspirujący i utytułowani pisarze oraz młodzi mieszkańcy Powiśla. - Zaczęłam segregować gości. Wchodzą ci, którzy mają karty klubowe - mówi pani Wisława. To nie przekonuje mieszkańców kamienic sąsiadujących z klubem. Ich stanowisko tłumaczyły cztery osoby, które zdecydowały się zostać na obradach. Sąsiadom pubu przeszkadzają hałasy, pijaństwo w parku i ekscesy na placu zabaw. - Przecież to nie my. W parku siedzą ludzie, którzy od rana piją tam alkohol. Nie chodzimy też na plac zabaw - oburzał się Piotr, urzędnik i stały klient Jazz Pubu. Skłonna do rozmów część komitetu przyznaje, że bywalcom lokalu dostaje się za całe zło okolicy. Pani Wisia wie, że niektórym starszym paniom z sąsiedztwa nie podoba się jej ekstrawagancka fryzura i krótkie spódniczki. - Kiedyś usłyszałam, że tu spotykają się prostytutki - wzdycha właścicielka i miłośniczka sztuki. Szkoda, że część mieszkańców wyszła, bo bywalcy Jazz Pubu mieli im wiele do zaoferowania. - Nie podcinajcie nam skrzydeł. Mamy ogromny potencjał, możemy wspólnie zrobić coś dla naszej społeczności - spokojnie tłumaczyła Monika Błaszczak, bywalczyni pubu i psycholog. Chciałaby, żeby lokal otworzył się na mieszkańców, a oni chcieli tu przychodzić. Na wczorajszym spotkaniu ustalono, że trzeba zaprosić uprzedzonych mieszkańców na wieczorek poetycki. - Może pokochają to miejsce, tak jak my - mówi pani Wisia. Sąsiedzi pubu jednak otwarcie mówią, że chcieliby, żeby powstała tu pasmanteria lub otwarty dla mieszkańców lokal bez alkoholu. - Wtedy rzeczywiście pójdziemy do tego parku - śmieje się Piotr. Stanęło na tym, że pani Wisława ma porozmawiać w przyszłym tygodniu z zarządem, który podpisał wymówienie najmu. Wspólnie z mieszkańcami chce też napisać petycję o instalację monitoringu w okolicy parku i placu zabaw. Jarosław Janowski-Smoliński, pisarz i satyryk, ma przedstawić program spotkań i imprez, na które JazzPub zaprosi sąsiadów. Mają w nim się znaleźć także atrakcje dla najmłodszych. Smoliński, który w pubie zorganizował redakcję niszowego "Notatnika satyrycznego", jest sceptyczny. - Obawiam się, że nasze przyjście na spotkanie w spółdzielni było raczej symboliczne. Jeśli kilku mieszkańcom przeszkadza ten pub, to chyba będzie przeszkadzać wszystko - mówi, ale ma zamiar spróbować. Tym bardziej że pub przy ul. 3 Maja jako jedyny w Warszawie klimatem przypomina mu krakowskie knajpy. Jeśli model współpracy z mieszkańcami się nie sprawdzi, Jazz Pub zniknie. Problemy może mieć także klubokawiarnia przy Dworcu Powiśle. Remont starego okrąglaka trwa. - Jesteśmy na finiszu- zapewnia Bartek Kraciuk, jeden z właścicieli. W byłej dworcowej kasie już w lipcu ma powstać lokal "z wódką i kulturą". Czy to spodoba się mieszkańcom? - Powiśle to przecież wymarzone miejsce dla zagłębia klubowego, bo leży na styku artystycznej Pragi i snobistycznego Śródmieścia - przekonuje Paweł, student filozofii i bywalec klubów przy ul. Dobrej, które w najbliższym czasie też czeka wyprowadzka. Tym razem nie chodzi jednak o spokój sąsiadów, a o plany dewelopera.

http://polskatimes.pl/warszawa/130881,klubowe-powisle-walczy-z-uprzedzeniami-sasiadow,id,t.html#material_1

Zamkną Jazz Pub?
Natalia Bet 16-06-2009, ostatnia aktualizacja 17-06-2009 22:13
Spółdzielnia Powiśle wymówiła niespodziewanie lokal Jazz Pubowi. – To miejsce łączy dwa brzegi Wisły – uważają obrońcy klubu.

Lokal przy al. 3 Maja zasłynął jako azyl środowisk artystycznych. Organizowane tu wieczory poezji cieszą się uznaniem gości. W tej chwili nie wiadomo, jaka instytucja ma zastąpić pub. Nowym najemcą ma zostać zwycięzca przetargu.
– Wiadomość spadła na mnie jak grom z jasnego nieba. Trzynaście lat prowadzę to miejsce. Jest jak mój drugi dom – mówi Wisława Chmielewska, szefowa Jazz Pubu.
Umówione wczoraj spotkanie z władzami spółdzielni, na temat przyszłości klubu, nie doszło do skutku. Mimo że urzędnicy przyszli – na widok dziennikarzy i fotoreporterów opuścili lokal. Stali bywalcy klubu rozpaczają. – Często po pracy przychodzę tu z komputerem i piszę swoje teksty.
Spotykają się tu ludzie z całej Warszawy i z Pragi, i z Jelonek – mówi poeta Krzysztof Bąk, laureat Nagrody im. Kazimiery Iłłakowiczówny za najlepszy książkowy debiut poetycki roku. – Tu zrodziła się idea ogólnopolskiego pisma literackiego „Notatnik Satyryczny“.
Mamy też pomysły na ożywienie Powiśla. Od kilku miesięcy pracujemy nad zorganizowaniem obchodów stulecia mostu Poniatowskiego – tłumaczy Jarosław Janowski, na co dzień prowadzący pracownię kabaretową w Domu Kultury Praga.
Sympatycy klubu nie zamierzają się poddać. – Przygotujemy wieczór poetycki, na który zaprosimy władze spółdzielni. Zaplanujemy cykl imprez dla mieszkańców – wymienia Monika Błaszczak, psycholog. – Nie poddamy się tak łatwo – zapowiada.
Okoliczni mieszkańcy, z którymi rozmawiało „ŻW”, poparliby starania o utrzymanie pubu, gdyby jego gospodarze zadeklarowali działalność na rzecz lokalnej społeczności. – Na przykład raz w tygodniu można organizować spotkania dla dzieci – proponuje Waldemar Sadura.

http://www.zw.com.pl/artykul/1,373017.html

Palindromy na Poddaszu

2009-06-11T20:18:00.003+02:00

Międzyborów

2009-05-27T16:13:00.000+02:00

Zasady uczestnictwa:
1. W czasie Turnieju każdy autor prezentuje osobiście jeden wiersz swojego autorstwa niepublikowany do tej pory w czasopismach i książkach.
2. Każdy startujący ma w trakcie Turnieju wydruk swojego wiersza.
3. Wiersz nie powinien przekraczać jednej strony a 4 (do 30-40 wersów).
4. Wiersze mogą dotyczyć dowolnej tematyki, muszą być napisane w języku polskim.
5. W Turnieju mogą brać udział zarówno poeci nie zrzeszeni jak i członkowie związków twórczych jak ZLP i SPP.
6. Turniej odbywa się w dwóch kategoriach:
- kategoria otwarta dla wszystkich
- gimnazjaliści
7. W X Otwartym Turnieju Jednego Wiersza w Międzyborowie przyznane będą następujące nagrody:
I nagroda – 500 zł
II nagroda – 300 zł
III nagroda – 200 zł
wyróżnienia – po 100 zł
W kategorii gimnazjalistów przyznane zostaną nagrody książkowe i dyplomy, gimnazjaliści biorą automatycznie udział i w Otwartym Turnieju. Jury zastrzega sobie możliwość innego podziału nagród, ale suma minimum 1200 zł zostanie zachowana. Nagrodzone utwory będą opublikowane w prasie literackiej i lokalnej.
Ziemowit Skibiński (1945 – 2006)

Pisarz, poeta, krytyk literacki, wykładowca akademicki, członek Związku Literatów Polskich, a potem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Współtwórca życia literackiego środkowej Polski m.in. Żyrardowa, Skierniewic, Łowicza, Sieradza, Zduńskiej Woli, Poddębic, Łodzi.
Ziemowit Skibiński urodził się 16 stycznia 1945 roku
w Poddębicach. Studiował na Uniwersytecie Łódzkim na Wydziale Filozoficzno-Historycznym, po studiach pracował m.in. w Międzywydziałowym Studium Nauk Politycznych Uniwersytetu Łódzkiego. W 1975 roku za krytykowanie socjalizmu i PRL został zawieszony w czynnościach, a w 1978 roku wyrzucony z uniwersytetu. Po interwencjach Związku Literatów Polskich w 1980 roku został zatrudniony w Zakładzie Informacji Naukowej i Bibliotekoznawstwa w Łodzi. W 1979 roku obronił doktorat. Od 1994 roku pracował w Mazowieckiej Wyższej Szkole Humanistyczno-Pedagogicznej w Łowiczu. Przeprowadził się do Dąbrowy Zduńskiej koło Łowicza. Prowadził zajęcia z filologii polskiej, analizy dzieła literackiego.
Pogarszający się stan zdrowia uniemożliwił mu pracę naukową i pedagogiczną.
Doktor Ziemowit Skibiński po ciężkiej chorobie zmarł 10 lutego 2006 roku, został pochowany w rodzinnych Poddębicach koło Łodzi.
Prasowy debiut poetycki Ziemowit Skibiński miał w 1958 roku, debiut książkowy zaś w 1965 roku. Jego najbardziej znaną książką jest zapis rozmowy-rzeki z bardzo znanym i cenionym pisarzem Zygmuntem Kubiakiem. Książka nosiła tytuł „Zwierciadło Śródziemnomorza” i była niezwykłym zapisem rozmowy dwóch erudytów, autorytetów i humanistów.
Liczni autorzy z Żyrardowa, Międzyborowa mieli możliwość kontaktować się z dr. Ziemowitem Skibińskim w latach 1997 – 2006.
Od 2006 roku, za zgodą rodziny zmarłego poety, Turniej Jednego Wiersza „Srebrna Szyszka” Międzyborowie przyjął za patrona Ziemowita Skibińskiego.

Związek Literatów Polskich
Ogólnopolski Klub Poetów
Wójt Gminy Jaktorów
Gimnazjum im. Karola Wojtyły
w Międzyborowie
Stowarzyszenie Przyjaciół Wydm Międzyborowskich

zapraszają na

Jubileuszową
X edycję
Otwartego Turnieju
Jednego Wiersza
im. Ziemowita Skibińskiego
„Srebrna Szyszka”
w Międzyborowie

Turniej odbędzie się
30 maja (sobota) 2009 roku
o godzinie 12.00
w auli
Gimnazjum w Międzyborowie

adres: Międzyborów, ul. Staszica 5
046 855 54 05
e-mail: jerzy.jankowski@vp.pl
Otwarty Turniej
Jednego Wiersza „Srebrna Szyszka”
narodził się w Międzyborowie
w 2000 roku.

Jego pomysłodawcą i organizatorem jest poeta, dziennikarz, członek zarządu Oddziału Warszawskiego
Związku Literatów Polskich
Jerzy Jankowski, który zawodowo związany jest właśnie z Międzyborowem.
Od samego początku w jury Turnieju jest też poeta
z Żyrardowa Jerzy Paruszewski, a pozostałymi jurorami są autorzy mający tego dnia w Międzyborowie
swoje spotkania autorskie.
Przychylność wójta Macieja Śliwerskiego
i dyrektora szkoły Dariusza Grabowskiego powodują,
że już po raz dziesiąty mamy przyjemność zapraszać miłośników literatury na nasz Turniej.
Turniej rozrasta się, ostatnio bierze w nim udział około trzydziestu poetów z takich miejscowości jak
np. Żyrardów, Międzyborów, Warszawa, Skierniewice, Łowicz, Piastów, Łódź, a bywali także poeci z Lublina czy Krakowa. Mamy także
osobną kategorię „gimnazjaliści”,
aby młodzi autorzy mogli śmiało stawać
w szranki, gimnazjaliści biorą jednocześnie udział
w Turnieju Otwartym, gdzie I nagroda wynosi 500 zł.

Dojazd do Międzyborowa

Międzyborów to piękna miejscowość położona pomiędzy Grodziskiem Mazowieckim, a Żyrardowem
(3 km od Żyrardowa). Leży przy trasie kolejowej Warszawa-Skierniewice (jeden przystanek przed Żyrardowem, licząc od strony Warszawy), a także przy drodze 719 (Żyrardów – Warszawa). Gimnazjum jest położone ok. 10 minut pieszo od stacji kolejowej
w Międzyborowie. Jadąc samochodem od strony Warszawy, drogą Warszawa-Żyrardów, należy
na światłach w Międzyborowie skręcić w lewo. Gimnazjum jest położone ok. 200 m od skrzyżowania.

Dotychczasowi laureaci
Otwartego Turnieju Jednego Wiersza w Międzyborowie

I Turniej – rok 2000
I nagroda – Anna Wiraszka (Międzyborów)
II nagroda – Magdalena Orzechowska
(Międzyborów)
III nagroda – Magdalena Dziwisz
(Międzyborów)

II Turniej – rok 2001
I nagroda – Sebastian I. Racz (Żyrardów)
II nagroda – Monika Paradowska
(Skierniewice)
III nagroda – Zbigniew Majcher
(Skierniewice)

III Turniej – rok 2002
I nagroda – Anna Wiraszka (Międzyborów)
II nagroda – Magdalena Orzechowska
(Międzyborów)
III nagroda – Paweł Garnecki (Żyrardów)

IV Turniej – rok 2003
I nagroda – Zbigniew Mysłowiecki (Warszawa)
II nagroda – Emil Jastrzębski (Skierniewice)
Sebastian I. Racz (Lublin)
III nagroda – Ewa Kowalczyk (Żyrardów)

V Turniej – rok 2004
I nagroda – Zbigniew Mysłowiecki (Warszawa)
II nagroda – Piotr Macierzyński (Łódź)
Lena Marcinoska (Międzyborów)
III nagroda – Paweł Garnecki (Żyrardów)
Emil Jastrzębski (Skierniewice)

VI Turniej – rok 2005
I nagroda – Piotr Macierzyński (Łódź)
Hanna Smuga (Warszawa)
III nagroda – Ewa Kowalczyk (Żyrardów)

VII Turniej – rok 2006
I nagroda – Konrad Ciok (Skierniewice)
II nagroda – Piotr Macierzyński (Łódź)
III nagroda – Paulina Małecka (Międzyborów)
Ewa Kowalczyk (Żyrardów)

VIII Turniej - rok 2007
I nagroda – Ewa Kowalczyk (Żyrardów)
II nagroda – Paulina Cysak (Łowicz)
III nagroda – Piotr Macierzyński (Łódź)

IX Turniej - rok 2008
I nagroda – Ewa Kowalczyk (Żyrardów)
II nagroda – Zuzanna Ogorzewska (Łódź)
III nagroda – Paweł Łęczuk (Warszawa)

--------------------------------------------------------------
Organizatorzy serdecznie zapraszają.
Jury turnieju w 2009 roku stanowią:
Marek Wawrzkiewicz (prezes Związku Literatów Polskich), Jerzy Paruszewski (OKP)
i Jerzy Jankowski (ZLP)

"Prawy brzeg" - roztrzygnięcie. Zaproszenie na finał.

2009-05-23T22:32:00.002+02:00

Jury konkursu w składzie:

Andrzej Tchórzewski - przewodniczący
Paweł Łęczuk - sekretarz
Zbigniew Milewski
Maciej Woźniak

postanowiło przyznać:

I nagrodę w wysokości 1.200 PLN zestawowi wierszy opatrzonemu godłem "Strażak Sam" (Piotr Gajda z Tomaszowa Mazowieckiego)

II nagrodę w wysokości 800 PLN zestawowi wierszy opatrzonemu godłem "Dewon, Karbon, Perm" (Agnieszka Smołucha z Bolenia poczta Węgrzyce)

Dwie równorzędne III nagrody w wysokości po 500 PLN każda zestawom wierszy opatrzonym godłami: "Kwadratura rolmopsa" (Czesław Markiewicz z Zielonej Góry), oraz godłem "Swołocz" (Radosław Wiśniewski z Brzegu nad Odrą)

Jury przyznało także pięć równorzędnych wyróżnień - po 200 PLN zestawom wierszy opatrzonych godami:

- "Asap" (Paweł Podlipniak z Radomia)
- "Dwa słowa" (Karol Graczyk z Deszczna)
- "Kemir" (Mirosław Pisarkiewicz z Sieradza)
- "Kroton" (Teresa Radziewicz z Juchnowca)
- "Morfo" (Michał Nowak z Warszawy)

Zapraszamy na finał!

Gazeta Otwocka

2009-05-17T14:43:00.002+02:00

Norwid w CBR

2009-05-14T19:44:00.002+02:00